ਸਾਰੇ ਜਹਾਂ ਸੇ ਅਚ੍ਛਾ

ਸਾਰੇ ਜਹਾਁ ਸੇ ਅਚ੍ਛਾ ਹਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤਾਨ ਹਮਾਰਾ । ਹਮ ਬੁਲਬੁਲੇ ਹੈ ਇਸਕੀ ਯੇ ਗੁਲਸਿਤਾ ਹਮਾਰਾ ॥ਧ॥

ਘੁਰ੍ਬਤ ਮੇ ਹੋ ਅਗਰ ਹਮ ਰਹਤਾ ਹੈ ਦਿਲ ਵਤਨ ਮੇ । ਸਮਝੋ ਵਹੀ ਹਮੇ ਭੀ ਦਿਲ ਹੈ ਜਹਾਁ ਹਮਾਰਾ ॥੧॥

ਪਰਬਤ ਵੋ ਸਬ ਸੇ ਊਂਚਾ ਹਮਸਾਯ ਆਸਮਾਁ ਕਾ । ਵੋ ਸੰਤਰੀ ਹਮਾਰਾ ਵੋ ਪਾਸਬਾ ਹਮਾਰਾ ॥੨॥

ਗੋਦੀ ਮੇ ਖੇਲਤੀ ਹੈ ਇਸਕੀ ਹਜਾਰੋ ਨਦਿਯਾ । ਗੁਲਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਨਕੇ ਦਮ ਸੇ ਰਸ਼੍ਕ-ਏ-ਜਨਾ ਹਮਾਰਾ ॥੩॥

ਏ ਅਬ ਰੌਦ ਗੰਗਾ ਵੋ ਦਿਨ ਹੈ ਯਾਦ ਤੁਝਕੋ । ਉਤਰ ਤੇਰੇ ਕਿਨਾਰੇ ਜਬ ਕਾਰਵਾਁ ਹਮਾਰਾ ॥੪॥

ਮਝਹਬ ਨਹੀ ਸਿਖਾਤਾ ਆਪਸ ਮੇ ਬੈਰ ਰਖਨਾ । ਹਿਨ੍ਦਵੀ ਹੈ ਹਮ ਵਤਨ ਹੈ ਹਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤਾਨ ਹਮਾਰਾ ॥੫॥

ਯੁਨਾਨ-ਓ-ਮਿਸ੍ਰ-ਓ-ਰੋਮਾ ਸਬ ਮਿਟ ਗਏ ਜਹਾਁ ਸੇ । ਅਬ ਤਕ ਮਗਰ ਹੈ ਬਾਂਕੀ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਮਾਰਾ ॥੬॥

ਕੁਛ ਬਾਤ ਹੈ ਕੀ ਹਸ੍ਤੀ ਮਿਟਤੀ ਨਹੀ ਹਮਾਰੀ । ਸਦਿਯੋ ਰਹਾ ਹੈ ਦੁਸ਼੍ਮਨ ਦੌਰ-ਏ-ਜਮਾਨ ਹਮਾਰਾ ॥੭॥

ਇਕ਼੍ਬਾਲ ਕੋਇ ਮੇਹਰਮ ਅਪਨਾ ਨਹੀ ਜਹਾਁ ਮੇ । ਮਾਲੂਮ ਕ੍ਯਾ ਕਿਸੀ ਕੋ ਦਰ੍ਦ-ਏ-ਨਿਹਾ ਹਮਾਰਾ ॥੮॥