ਉਡੁਪੀ ਪਕਵਾਨ

 

ਉਡੁਪੀ ਪਕਵਾਨ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪਕਵਾਨ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਲੂਵਾ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਕਰਨਾਟਕ ਰਾਜ ਦੇ ਤੁਲੁਨਾਡੂ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਉਡੁਪੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਉਡੁਪੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਕਵਾਨ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਡੁਪੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਤੱਤ ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਹਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲੌਰ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਲਈ ਆਮ ਹਨ।

ਉਡੁਪੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਧਵਾਚਾਰੀਆ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਉਡੁਪੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਠ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਡੁਪੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮਾਧਵਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਕਵਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਡੁਪੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਧਵਾ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਚਾਤੁਰਮਾਸ ਵਰਤ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਖਾਸ ਭੋਜਨ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ, ਉਡੂਪੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨਾਂ ਦੀ ਨਵੀਨਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੱਦੂ ਅਤੇ ਲੌਕੀ ਸਾਂਬਰ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਸਮੱਗਰੀ ਹਨ, ਇੱਕ ਸਟੂ ਜੋ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[1]

ਪੀ. ਥੰਕੱਪਨ ਨਾਇਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਰਵ ਵਿਆਪਕ ਭਾਰਤੀ ਪਕਵਾਨ ਡੋਸਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਉਡੂਪੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਹੈ।[1] ਸਾਰੂ, ਇੱਕ ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਮਿਰਚ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਮੀਨੂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਟਹਲ, ਕੋਲੋਕੇਸ਼ੀਆ ਪੱਤੇ, ਕੱਚੇ ਹਰੇ ਕੇਲੇ, ਅੰਬ ਦਾ ਅਚਾਰ, ਲਾਲ ਮਿਰਚਾਂ ਅਤੇ ਨਮਕ ਹਨ। ਆਦਿ (ਡੰਪਲਿੰਗ), ਅਜਦੀਨਾ (ਸੁੱਕੀਆਂ ਕਰੀ ਜਾਂ ਸਟਰਾਈ ਫਰਾਈ ਕਰੀ), ਅਤੇ ਚਟਨੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਜ ਕਰੀ ਦੀ ਚਮੜੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ।[2]

ਆਮ ਪਕਵਾਨ

• ਆਲੇ ਭਾਜੀ

• ਭਾਜੀ

• ਕੋਸੰਬਰੀ (ਦਾਲ ਦਾ ਸੁਆਦੀ ਸਲਾਦ)

• ਨੀਰ ਡੋਸਾ

• ਪਿਆਸਾ (ਖੀਰ)

• ਸਾਰੂ ਜਾਂ ਰਸਮ

• ਮਸਾਲੇਦਾਰ ਚੌਲ

• ਤੱਲੂ ਜਾਂ ਅਜੇਥਨਾ ਜਾਂ ਅਜਾਦੀਨਾ (ਸੁੱਕੀ ਕੜ੍ਹੀ)

• ਮੀਨ ਸਾਰ ਜਾਂ ਮੀਨ ਕਰੀ

• ਉੱਪਾਦਚਿਰ (ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਮਕ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਕੱਚੇ ਕਟਹਲ)

ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ

• ਉਡੂਪੀ ਜਾਂ ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਜੋ ਉਡੂਪੀ ਪਕਵਾਨ ਪਰੋਸਦੇ ਹਨ, ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਉਡੂਪੀ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੱਠ ਵਿੱਚ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਰਸੋਈਏ ਅਤੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।[1] ਵਧਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਇਸ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ​​ਉਡੂਪੀ ਪਕਵਾਨ ਪਰੋਸਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।[2] ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।[3] ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟਾਂ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੀਨੂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਦਲਾਅ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਆਰਥਿਕ ਢਾਂਚੇ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਭਾਰਤੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਪਕਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।[4] ਉਡੂਪੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵੱਡੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਮਾਲਕ, ਕੇ. ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਓ, ਨੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਦਿਰ ਦੁਆਰਾ ਆਯੋਜਿਤ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੇਵਾਦਾਰ ਵਜੋਂ ਭੋਜਨ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਟਾਫ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।[1] 1922 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਦਰਾਸ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਟਾਊਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰਦਾ ਵਿਲਾਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਸੋਈ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।[1] ਉਹ ਮਸਾਲਾ ਡੋਸਾ ਦਾ ਖੋਜੀ ਹੈ। 1925 ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ₹700 ਪ੍ਰਤੀ ਮਹੀਨਾ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। 1939 ਵਿੱਚ ਰਾਓ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਹੋਟਲ ਉਡੂਪੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਲਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਹੁਣ ਓਲਡ ਵੁੱਡਲੈਂਡਜ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[2] ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਲੜੀ ਦਾਸਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੇ. ਸੀਤਾਰਾਮ ਰਾਓ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ 1921 ਵਿੱਚ ਮੈਸੂਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਨੈਕ ਫੂਡ (ਟਿਫਿਨ) ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਮੰਗਲੌਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਘੱਟ-ਦਰਜੇ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।[1] 1923 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਹੜ੍ਹ ਨੇ ਉਡੂਪੀ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਕਾਮਿਆਂ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਦਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਘੱਟ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਜਨਤਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵਧ ਗਈ।[1] ਇਸ ਮੰਗ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਉਡੂਪੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਸੂਰ ਵਿੱਚ ਦਾਸਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਬੰਗਲੌਰ ਵਿੱਚ ਉਡੂਪੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਵਨ ਅਤੇ ਮਾਵੱਲੀ ਟਿਫਿਨ ਰੂਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।[1] ਇਹ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਸਨ, ਉਡੂਪੀ ਤੋਂ ਨੌਕਰੀ ਕਰਦੇ ਓਬੀਸੀ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਜਾਤੀ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਜਾਤੀ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[1]