ਕੈਥਰੀਨ ਮੈਨੀਅਨ

ਕੈਥਰੀਨ ਮੈਨੀਅਨ
ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਗੋਰੀ ਔਰਤ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੀ ਹੋਈ; ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਜੈਕੇਟ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਰਮ ਬਲਾਊਜ਼ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਗਰਦਨ ਦੀ ਲਾਈਨ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਕੈਥਰੀਨ ਮੈਨੀਅਨ, 1925 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ
ਜਨਮ	Katherine C. Galbraith 1867 ਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ
ਮੌਤ	1956 ਕੋਰੋਨਾਡੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ
ਪੇਸ਼ਾ	ਡਾਕਟਰ

ਕੈਥਰੀਨ ਸੀ. ਗਾਲਬ੍ਰੇਥ ਮੈਨੀਅਨ (ID1) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਵੋਟ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਆਰਮੀ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ. ਉਹ 1924 ਵਿੱਚ ਮੈਡੀਕਲ ਵੁਮੈਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ।

ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ

ਕੈਥਰੀਨ ਗੈਲਬ੍ਰੈਥ ਦਾ ਜਨਮ 1867 ਵਿੱਚ ਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਟੈਰੀਟਰੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[1] ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜੇਮਜ਼ ਮੈਨੀਅਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।[1]

ਉਸਨੇ 1888 ਵਿੱਚ ਪੋਰਟਲੈਂਡ, ਓਰੇਗਨ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਮੈਰੀ ਅਕੈਡਮੀ ਤੋਂ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ 1903 ਵਿੱਚ ਓਰੇਗਨ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਆਨਰਜ਼ ਨਾਲ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।[1]

ਦਵਾਈ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਕੰਮ

ਮੈਨੀਅਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਾਕਟਰੀ ਕਰੀਅਰ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।[1] ਉਹ ਮੈਡੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਦੀ ਇੱਕ ਸਰਗਰਮ ਮੈਂਬਰ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਡੀਕਲ ਕਲੱਬ ਆਫ਼ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗੱਠਜੋੜ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਉਸਨੇ 1905 ਵਿੱਚ ਸਕੱਤਰ ਅਤੇ 1908 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।[1] ਮੈਡੀਕਲ ਕਲੱਬ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਮੈਡੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਸੀ।[2]

ਉਸਨੇ 1906 ਅਤੇ 1908 ਵਿੱਚ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਆਫ਼ ਓਰੇਗਨ ਐਲੂਮਨੀ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਚੈਪਟਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ, ਨਾਲ ਹੀ ਓਰੇਗਨ ਸਟੇਟ ਮੈਡੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀ ਅਤੇ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਸਿਟੀ ਅਤੇ ਕਾਉਂਟੀ ਮੈਡੀਕਲ ਸੋਸਾਇਟੀਜ਼ ਦੀ ਖਜ਼ਾਨਚੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।[1]

ਮਤਾਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ

ਮੈਨੀਅਨ 1912 ਵਿੱਚ ਓਰੇਗਨ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਤਾਧਿਕਾਰ ਲਈ ਸਫਲ ਮੁਹਿੰਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਰਗਰਮ ਹਿੱਸਾ ਸੀ।[1] ਉਸੇ ਸਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲਜ ਇਕੁਅਲ ਸਫਰੇਜ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਸ਼ਾਖਾ ਲਈ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ।[2]

ਆਰਮੀ ਮੈਡੀਕਲ ਰਿਜ਼ਰਵ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ

ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੈਨਿਅਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸਾਥੀ ਮਹਿਲਾ ਡਾਕਟਰਾਂ, ਮੇ ਕਾਰਡਵੈਲ, ਮੈਰੀ ਮੈਕਲਾਚਲਨ, ਅਤੇ ਐਮਿਲੀ ਬਾਲਕੌਮ ਨੇ ਮਈ 1918 ਵਿੱਚ ਆਰਮੀ ਮੈਡੀਕਲ ਰਿਜ਼ਰਵ ਕੋਰ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।[1] ਉਸ ਸਮੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦਾ 6% ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।[1] ਚਾਰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਪੋਰਟਫੋਲੀਓ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਿਪਲੋਮੇ, ਲਾਇਸੈਂਸ ਅਤੇ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਵਾਲੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਵੈਨਕੂਵਰ ਬੈਰਕ ਸਿਖਲਾਈ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੇਜਰ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।[2] ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿਤਾਬ ਹੈ ਜੋ 1912 ਵਿੱਚ ਓਰੇਗਨ ਵਿੱਚ ਵੋਟ ਅਧਿਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[2] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ, "ਯੁੱਧ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਵੇ," ਭਾਵ ਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ "ਨਾਗਰਿਕਾਂ" ਲਈ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਲਿੰਗ ਨਹੀਂ ਸੀ।[2] ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਨਾ ਲੱਭਦਿਆਂ, ਮੇਜਰ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿਉਂਕਿ, "ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" [2]

ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਮੇਜਰ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਨਰਸਾਂ ਵਜੋਂ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨੌਕਰੀ ਜੋ ਕਮਿਸ਼ਨਡ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੇਸ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ। [1] ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੇਸ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਡੀ.ਸੀ. ਵਿੱਚ ਸਰਜਨ ਜਨਰਲ, ਵਿਲੀਅਮ ਕ੍ਰਾਫੋਰਡ ਗੋਰਗਾਸ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਨਕੂਵਰ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਮੇਜਰ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ। [1] ਮੈਨੀਅਨ ਨੇ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮੰਨਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੌਜ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। [1]

ਮੌਤ

ਮੈਨੀਅਨ 1935 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਦੇ ਕੋਰੋਨਾਡੋ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ 1956 ਵਿੱਚ 92 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। [1]