ਚਿੱਤਰਕਥੀ
ਚਿੱਤਰਕਥੀ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Chitrakathi) ਇੱਕ ਕਿੱਤਾਮੁਖੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਜੀਵਨ-ਨਿਰਬਾਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸ
[ਸੋਧੋ]ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਸ਼ਬਦ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ: ਚਿੱਤਰ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਤਸਵੀਰ ਅਤੇ ਕਥਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਹਾਣੀ। ਇਸ ਐਪਲੀਕੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਕਲਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਮੀਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਬਾਇਲੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਦੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲੀ ਆ ਰਹੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ। ਸਾਓਰਾ, ਭੀਲ, ਗੋਂਡ ਅਤੇ ਵਾਰਲੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧ-ਚਿੱਤਰਾਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਠਾਕਰ ਕਬਾਇਲੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਇੱਕ ਲਗਭਗ ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਕਲਾ ਹੈ। ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਕਲਾਕਾਰ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਕਹਾਣੀਕਾਰਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਹਨ ਜੋ ਪੂਰੇ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਆਂਧਰਾ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕਰਨਾਟਕ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਲ ਸ਼ੀਟਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਬਣਾਈ। ਇੱਕ ਹੀ ਕਹਾਣੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਪੋਥੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬੰਡਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਦੇ ਥੀਮ ਵਿੱਚ ਰਾਮਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਸਥਾਨਕ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਅਤੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਭੂਰੇ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੇਂਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਟਾਈਲਾਈਜ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਲਾ ਰੂਪ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਛਤਰਪਤੀ ਸ਼ਿਵਾਜੀ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਕਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਨ, ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮਲਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਕਲਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।[1]
ਮੂਲ
[ਸੋਧੋ]"ਚਿਤ੍ਰ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਤਸਵੀਰ ਅਤੇ "ਕਥਾ" ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਨਾਮਕ ਘਾਤਕ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। "ਮੋਟੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਚਿੱਤਰਕਥਾ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਵੇਂ ਕਠਪੁਤਲੀਆਂ, ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਕਠਪੁਤਲੀਆਂ ਅਤੇ ਤਸਵੀਰ ਕਹਾਣੀਆਂ। ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ 'ਚਿਤਰਕਾਰੀ' ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[2]
ਕਲਾਕਾਰ "ਪੋਥੀ" ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈੱਟ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ 30 ਤੋਂ 50 ਪੰਨੇ ਕਾਲਕ੍ਰਮਿਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਨੇ ਰਾਮਾਇਣ ਅਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ 40 ਤੋਂ 50 ਪੋਥੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ 15 ਤੋਂ 20 ਪੋਥੀਆਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਕੁਝ ਪੋਥੀਆਂ 300 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ 50 ਤੋਂ 60 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਡੇਢ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇਕਰ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਇਸਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਦਮ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ।[3]
ਕਲਾਕਾਰ ਅਤੇ ਪੁਰਸਕਾਰ
[ਸੋਧੋ]ਕੁਝ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚਿੱਤਰਕਥੀ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੈਸ਼੍ਰੀ ਪਾਟਨਕਰ, ਅਲਕਾ ਭਾਂਡੀਵਾੜ, ਇੰਦਰਾ ਸੇਸ਼ਾਦਰੀ, ਮੀਨਾਕਸ਼ੀ ਮਦਾਨ, ਰਾਜਸਰੀ ਮਣੀਕੰਦਨ, ਵੀ ਸ਼ਨਮੁਘਾਪ੍ਰਿਆ, ਸ਼ੋਭਾ ਰਾਜਗੋਪਾਲਨ, ਐਸ ਸੁਰੇਸ਼ ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕਾਂਤ ਹਨ।[2][4]
ਹਵਾਲੇ
[ਸੋਧੋ]- ↑ "Chitrakathi Paintings". Archived from the original on 2016-04-27. Retrieved 2016-04-18.
- 1 2 "Reviving a dying art form with visuals of another | Chennai News - Times of India". The Times of India. Retrieved Nov 24, 2020.
- ↑ "Chitrakathi | Art". www.konkanonline.com. Archived from the original on ਜੁਲਾਈ 10, 2020. Retrieved Nov 24, 2020.
- ↑ "Archive News". The Hindu. Retrieved Nov 24, 2020.