ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੋਮਨ

ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੋਮਨ
ਇੱਕ ਗੋਰੀ ਔਰਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਕੈੱਚ ਕੀਤਾ ਚਿੱਤਰ, ਉਸਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਇੱਕ ਬੁਫੈਂਟ ਅਪਡੋ ਵਿੱਚ ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੂਮਨ, 1924 ਦੇ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਤੋਂ
ਜਨਮ	ਅਕਤੂਬਰ 4, 1876 Bloomington, Illinois
ਮੌਤ	ਮਈ 30, 1981 (ਉਮਰ 104) ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ, ਇਲੀਨੋਇਸ
ਪੇਸ਼ਾ	ਲੇਖਕ, ਕਲੱਬਵੁਮੈਨ, ਸਮਾਜਸੇਵੀ
ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ	ਕਾਰਲ ਸ਼ੁਰਜ਼ ਵਰੂਮਨ
Parent(s)	Matthew T. Scott Julia Green

ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੋਮਨ (4 ਅਕਤੂਬਰ, 1876-30 ਮਈ, 1981) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਲੇਖਕ, ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੀ।

ਮੁਢਲਾ ਜੀਵਨ

ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਦਾ ਜਨਮ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੇ ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਥਿਊ ਟੀ. ਸਕਾਟ ਅਤੇ ਜੂਲੀਆ ਗ੍ਰੀਨ ਸਕਾਟ ਦੀ ਧੀ ਸੀ।[1][2][3] ਉਸਦੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਸਨ; ਉਹ ਸਕਾਟ-ਵਰੂਮਨ ਹਾਊਸ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ।[4] ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਡਾਟਰਸ ਆਫ਼ ਦ ਅਮੈਰੀਕਨ ਰੈਵੋਲਿਊਸ਼ਨ (DAR) ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। ਉਪ-ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਐਡਲਾਈ ਸਟੀਵਨਸਨ ਪਹਿਲੀ ਉਸਦੀ ਚਾਚਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਵਿਆਹ ਜੂਲੀਆ ਗ੍ਰੀਨ ਸਕਾਟ ਦੀ ਭੈਣ ਲੈਟੀਟੀਆ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।[5][6] ਉਸਨੇ ਫਿਲਾਡੇਲਫੀਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ, ਚੈਸਟਨਟ ਹਿੱਲ ਬੋਰਡਿੰਗ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[7]

ਕੈਰਿਅਰ

ਵਰੂਮਨ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਦ ਲੂਰ ਅਤੇ ਲੋਰ ਆਫ਼ ਟ੍ਰੈਵਲ (1914) ਦੇ ਸਹਿ-ਲੇਖਕ ਸਨ, [1] ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨਾਵਲ, ਦ ਹਾਈ ਰੋਡ ਟੂ ਆਨਰ (1924) ਲਿਖਿਆ।[2][3][4] ਉਸਨੇ 1906 ਵਿੱਚ ਸੈਂਚੁਰੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, [5] 1908 ਵਿੱਚ ਦ ਅਰੇਨਾ, [6][7] 1911 ਵਿੱਚ ਲਾ ਫੋਲੇਟ'ਸ ਮੈਗਜ਼ੀਨ, [8] ਅਤੇ 1912 ਵਿੱਚ ਦ ਟਵੰਟੀਐਥ ਸੈਂਚੁਰੀ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਲਿਖਿਆ।[9]

[1] ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਸੰਘੀ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਰਾਹਤ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ ਲਈ ਯੂਰਪ ਦੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਈ ਸੀ; ਉਸਨੇ ਮੋਰਚੇ 'ਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ YMCA ਨਾਲ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਸੰਗੀਤਕ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਜੈਜ਼ ਬੈਂਡ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਲੀਨੋਇਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਟੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਕੋ ਪਰੋਸਿਆ। "ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਬੱਚੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹਾਂ," ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਅਤੇ ਇਤਾਲਵੀ ਦੋਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਜੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬਹਾਨਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਿਆ।" [2] ਫੌਜ ਦੇ ਮਨੋਬਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਯੋਗਦਾਨ ਲਈ, ਉਸਨੂੰ ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਯੁੱਧਾਂ ਦੇ ਵੈਟਰਨਜ਼ ਪੋਸਟ ਦਾ ਆਨਰੇਰੀ ਮੈਂਬਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। [3]

ਵਰੂਮਨ ਨੇ 1918 ਦੇ ਇਨਫਲੂਐਂਜ਼ਾ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਹਸਪਤਾਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਘਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਦਾਲਤ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਰੂਸ ਵਿੱਚ ਕਵੇਕਰ ਯੁੱਧ ਰਾਹਤ ਲਈ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ 1922 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਰਨੀਵਲ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਲੀਨੋਇਸ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਆਫ਼ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਕਲੱਬਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਇੱਕ ਫਰਸ਼ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟਾਂ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ।[1]

ਆਪਣੇ ਸਾਹਿਤਕ ਅਤੇ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਰੂਮਨ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਣਕ ਦੀ ਰੋਟੀ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਫੰਡ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀਆਂ ਵੇਚਦੀ ਸੀ। ਕਵੀ ਵਾਚੇਲ ਲਿੰਡਸੇ ਨੇ ਉਸਦੀ ਰੋਟੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇਟ ਲਿਖਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਐਲੇਨੋਰ ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਨੇ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਕਾਲਮ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।[1]

ਨਿਜੀ ਜੀਵਨ

ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਨੇ 1896 ਵਿੱਚ ਕਾਰਲ ਸ਼ੁਰਜ਼ ਵਰੂਮਨ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ 69 ਸਾਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਕਾਰਲ ਵਰੂਮਨ ਦੀ ਮੌਤ 1966 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, [1] ਅਤੇ ਜੂਲੀਆ ਸਕਾਟ ਵਰੂਮਨ ਦੀ 1981 ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, 104 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ।[2][3] ਚੇਨੋਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹਵੇਲੀ ਨੂੰ 1983 ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[4] ਉਸਦੀ ਬਲੂਮਿੰਗਟਨ ਹਵੇਲੀ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ-ਅਤੇ-ਨਾਸ਼ਤਾ ਸਰਾਂ ਰਹੀ ਹੈ।[5]