ਦੇਵਕੋਥੂ
| ਕਿਸਮ | ਰਸਮੀ ਨਾਚ |
|---|
| ਵਾਲਿਯੰਮਾ | |
|---|---|
| ਮਾਨਤਾ | ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ |
| ਖੇਤਰ | ਉੱਤਰੀ ਮਾਲਾਬਾਰ, ਕੇਰਲ, ਭਾਰਤ |
ਦੇਵਕੋਥੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਕੋਥੂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਨਾਚ ਹੈ ਜੋ ਕੇਰਲ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਥੇਅਮ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਥੇਅਮ ਕੰਨੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਚੇਰੁਕੁੰਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਦਰ ਟੇਕੁਮਪਦ ਕੁਲੋਮ ਥਾਇਆਕਾਵ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਕੋਥੂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਥਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੇਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਦੇਵਕੋਥੂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੰਖੇਪ ਜਾਣਕਾਰੀ
[ਸੋਧੋ]ਦੇਵਕੋਥੂ ਕੇਰਲ ਦੇ ਕੰਨੂਰ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਚੇਰੁਕੁੰਨੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੰਦਰ ਟੇਕੁਮਪਦ ਕੂਲਮ ਥਾਇਆਕਾਵ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕ ਥੇਅਮ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਥੇਅਮ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਕੋਥੂ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਥੇਅਮ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਕਹਾਣੀ 'ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ ਜੋ ਵੇਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ। ਦੇਵਕੋਥੂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਲਿਆਲਮ ਮਹੀਨੇ ਧਨੁ (ਦਸੰਬਰ) ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿੱਥ
[ਸੋਧੋ]ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੇਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੇਖੀ।[1] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਰਗੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਵੇਲਾਂ ਅਤੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਵਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਦੇਵੀ ਵੇਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਦੇਵਲੋਕ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਦੇਵੀ ਇੱਕ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਨਾ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਆਏ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਗੂਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚਾਇਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਝੌਂਪੜੀ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ।
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਰੋਈ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਇਆਕਾਵ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੁਲੋਮ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਲੋਮ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਸਥਾਈ ਪੰਡਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉੱਥੋਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬਦਲੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਥੇਕੁਮਪਦ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਯੀਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਲੁਵਨ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਦੇਵਲੋਕ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਰ ਦੇਵ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਹਰੀ ਧਰਤੀ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਨੁਭਵ ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਹਰ ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਧਨੁ ਮਹੀਨੇ ਦੀ 5 ਤਰੀਕ ਨੂੰ, ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ ਲਈ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਕੋਥੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਮਿੱਥ ਹੈ।
ਥੇਅਮ
[ਸੋਧੋ]ਦੇਵੀ ਦੇ ਥੇਅਮ ਨੂੰ ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ (ਮਲਿਆਲਮ ਵਿੱਚ ਵੱਲੀ)। ਥੇਅਮ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਤਰ ਨਾਰਦ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਗੈਰ-ਮਾਹਵਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਕੋਥੂ ਵਿੱਚ ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।[2] 41 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਔਰਤ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ ਮੰਦਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਵਰਤ ਜਿਵੇਂ ਕਿ 'ਪੱਲੀਮਾਲਾ' ਨਾਮਕ ਮੂਲ ਰਸਮ ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।[3] ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ 41 ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪੂਜਾ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।[3]
ਥੇਅਮ ਧਨੂ 5 ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਧਨੂ 3 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।[3] ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਪੱਲੀਮਾਲਾ, ਦੇਵਕੋਥੂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪਾਠ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਇੱਕ ਪਲੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।[3] ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਵਲੁਵਨ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਇੱਕ ਬੇੜਾ ਲੈ ਕੇ ਉੱਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬੇੜੀ ਦੋ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਫੈਲਾ ਕੇ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।[3] ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਵੱਲੁਵਾਕੁਰੁਪ ਦੇ ਜੱਦੀ ਘਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਘਰ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[3] ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਥਲਾਪੋਲੀ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[3]
ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ 'ਕੂਚਿਲ' (ਇੱਕ ਪੰਡਾਲ) ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪੰਡਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪੂਜਾ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਕੋਥੂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[3] ਧਨੂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ।[3] ਮੇਕਅਪ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਕ ਨਰਮ ਚੰਦਾ ਲੈਅ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਲੀਯੰਮਾ ਕਲਾਕਾਰ ਦੋ ਔਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਫੜੇ ਲਾਲ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਵਿੱਚ ਆਮ ਥੇਅਮਾਂ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਲਿਯੰਮਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕੱਪੜੇ ਇੱਕ ਪੱਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ 21 ਪੱਥਰ, ਇੱਕ ਟੋਪੀ, ਘੁੰਗਰੂ ਅਤੇ ਪਦਸਾਰਾਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਕਲਾਕਾਰ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਏਗੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਲੈਅ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਕਦਮ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਬਾਗ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕਣਾ ਅਤੇ ਵੇਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੰਮ ਜਾਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਥੇਅਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਵਜੋਂ ਚਾਵਲ ਪਰੋਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿਹਾਸ
[ਸੋਧੋ]ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਕੋਥੂ ਚਿਰੱਕਲ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਜਿੰਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁਸਤ ਸੀ ਪਰ ਇਸਨੂੰ 1985-86 ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
2012 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਥੇਅਮ ਮਾਤਾਈ ਕੇਲੂ ਪਨੀਕਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅੰਮਾ ਦੁਆਰਾ 14 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 2012 ਤੋਂ, ਇਹ ਕੇ. ਪੀ. ਅੰਬੁਜਾਕਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਵਾਲੇ
[ਸੋਧੋ]- ↑ pradeep, ushas. "ദേവക്കൂത്ത് തെയ്യ വേഷമണിയുന്ന ഏക മഹിള". www.keralasabdam.in (in ਮਲਿਆਲਮ). Archived from the original on 2023-04-12. Retrieved 2023-04-12.
- ↑ pradeep, ushas. "ദേവക്കൂത്ത് തെയ്യ വേഷമണിയുന്ന ഏക മഹിള". www.keralasabdam.in (in ਮਲਿਆਲਮ). Archived from the original on 2023-04-12. Retrieved 2023-04-12.pradeep, ushas. "ദേവക്കൂത്ത് തെയ്യ വേഷമണിയുന്ന ഏക മഹിള". www.keralasabdam.in (in Malayalam). Archived from the original on 2023-04-12. Retrieved 2023-04-12.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 3.8 pradeep, ushas. "ദേവക്കൂത്ത് തെയ്യ വേഷമണിയുന്ന ഏക മഹിള". www.keralasabdam.in (in ਮਲਿਆਲਮ). Archived from the original on 2023-04-12. Retrieved 2023-04-12.pradeep, ushas. "ദേവക്കൂത്ത് തെയ്യ വേഷമണിയുന്ന ഏക മഹിള". www.keralasabdam.in (in Malayalam). Archived from the original on 2023-04-12. Retrieved 2023-04-12.