ਪੀ. ਕੇ. ਥ੍ਰੈਸੀਆ
ਪੀ. ਕੇ. ਥ੍ਰੈਸੀਆ | |
|---|---|
| P. K. Thressia | |
| ਜਨਮ | ਮਾਰਚ 12, 1924 |
| ਮੌਤ | ਨਵੰਬਰ 18, 1981 (ਉਮਰ 57) |
| ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ | ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਮੁੱਖ ਇੰਜੀਨੀਅਰ |
ਪੀ.ਕੇ. ਥਰੇਸੀਆ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: P. K. Thressia; 12 ਮਾਰਚ 1924 - 18 ਨਵੰਬਰ 1981) ਇੱਕ ਸਿਵਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਮੁੱਖ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣੀ।[1][2][3]
ਮੁੱਢਲਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ
[ਸੋਧੋ]ਪੀਕੇ ਥਰੇਸੀਆ ਦਾ ਜਨਮ 12 ਮਾਰਚ 1924 ਨੂੰ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਸੀਰੀਆਈ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।[4] ਉਹ ਕੁੰਚਲਿਚੀ ਅਤੇ ਕੱਕੱਪਨ ਥਰੇਸੀਆ ਦੇ ਛੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਸਨ।[5]
ਉਸਨੇ ਕੱਟੂਰ ਦੇ ਸੇਂਟ ਮੈਰੀ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸਾਥੀ ਮਹਿਲਾ ਇੰਜੀਨੀਅਰਾਂ, ਅਯਾਲਾਸੋਮਯਾਜੁਲਾ ਲਲਿਤਾ ਅਤੇ ਲੀਲਾਮਾ ਕੋਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਿੰਡੀ ਦੇ ਕਾਲਜ ਆਫ਼ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ (CEG) ਵਿੱਚ ਸਿਵਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ।[4][6] ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਕਾਰਨ ਉਸਦੀ ਡਿਗਰੀ ਨੂੰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ 1944 ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਕੀਤੀ।[6][4]
ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਕਰੀਅਰ
[ਸੋਧੋ]ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਥ੍ਰੇਸੀਆ ਨੇ ਕੋਚੀਨ ਰਾਜ (ਆਧੁਨਿਕ ਕੇਰਲਾ ਵਿੱਚ) ਦੇ ਪਬਲਿਕ ਵਰਕਸ ਕਮਿਸ਼ਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਅਫਸਰ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਾਸਨ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਟੀਬੀ ਸੈਨੇਟੋਰੀਅਮ, ਮੂਲਕੁਨਾਥੁਕਾਵੂ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਨਿਰਮਾਣ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲੀ।[7] ਉਹ 1956 ਵਿੱਚ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਏਰਨਾਕੁਲਮ ਜਾਣਾ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। 1966 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਜ਼ੀਕੋਡ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸੁਪਰਡੈਂਟ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।[4]
1971 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਕੇਰਲਾ ਰਾਜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਵਜੋਂ ਤਰੱਕੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।[4] ਇਸ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੜਕ ਨਿਰਮਾਣ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਸੜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਲਈ ਰਬੜਾਈਜ਼ਡ ਬਿਟੂਮਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ 35 ਨਵੇਂ ਪੁਲ ਲਗਾਏ। ਥ੍ਰੇਸੀਆ ਨੇ ਹਸਪਤਾਲਾਂ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਸਮੇਤ ਬੁਨਿਆਦੀ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।[5] ਸ਼ਾਂਤਾ ਮੋਹਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ "ਰੂਟਸ ਐਂਡ ਵਿੰਗਜ਼" ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ 'ਇੱਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਓਨੀ ਔਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿੰਨੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸੋਚਦੀਆਂ ਹਨ।'[4]
ਪੀ.ਕੇ. ਥਰੇਸੀਆ 1979 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਹੋਏ, ਕੇਰਲ ਪਬਲਿਕ ਵਰਕਸ ਡਿਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ 34 ਸਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਤਾਜ ਇੰਜੀਨੀਅਰਜ਼ ਫਰਮ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾਪਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ।[4]
ਹਵਾਲੇ
[ਸੋਧੋ]- ↑ Mohan, Shantha R. (2018). Roots and wings : inspiring stories of Indian women in engineering. Chennai, India: Notion Press. ISBN 978-1-64429-132-0. OCLC 1054198087.
- ↑ "PK Thresia: The Forgotten Story of India's First Woman Chief Engineer". The Better India (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ (ਅਮਰੀਕੀ)). 2019-09-10. Retrieved 2020-08-21.
- ↑ Ponvannan, Gayathri. Unstoppable : 75 stories of trailblazing Indian women. Gurgaon. ISBN 978-93-88322-01-0. OCLC 1085964222.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 4.6 . Chennai, India.
{{cite book}}: Missing or empty|title=(help) - ↑ 5.0 5.1 "PK Thresia: The Forgotten Story of India's First Woman Chief Engineer". The Better India (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ (ਅਮਰੀਕੀ)). 2019-09-10. Retrieved 2020-08-21.
- ↑ 6.0 6.1 "Women Engineers of CEG". AACEG (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ (ਅਮਰੀਕੀ)). Archived from the original on 2020-10-30. Retrieved 2020-08-21.
- ↑ mbcet (2017-07-09). "P.K. Thressia: India's First Woman Chief Engineer". Engineering, Science & Technology Resources Portal (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Retrieved 2020-08-21.