ਰਿਬਕਾਹ ਬੈਟਲਹੇਮ ਕੋਹੁਤ

ਰਿਬਕਾਹ ਬੀ. ਕੋਹੁਤ, 1895 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ।

ਰੇਬੇਕਾ ਬੀ. ਕੋਹੁਤ, 1922 ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ।

ਰਿਬਕਾਹ ਬੈਟਲਹੇਮ ਕੋਹੁਤ (9 ਸਤੰਬਰ, 1864-11 ਅਗਸਤ, 1951) ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਸਿੱਖਿਅਕ, ਲੇਖਕ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਲੀਡਰ ਸੀ, ਜੋ ਹੰਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਯਹੂਦੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ 1923 ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸੰਮੇਲਨ ਵਿੱਚ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੰਨ 1935 ਵਿੱਚ, ਲਿਲੀਅਨ ਵਾਲਡ ਨੇ ਰਿਬਕਾਹ ਕੋਹੁਤ ਨੂੰ "ਅਮਰੀਕੀ ਯਹੂਦੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ" ਕਿਹਾ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ

ਰਿਬਕਾਹ ਬੇਟੇਲਹਾਈਮ ਦਾ ਜਨਮ ਹੰਗਰੀ ਦੇ ਕਾਸਾ (ਹੁਣ ਕੋਸਾਈਸ, ਸਲੋਵਾਕੀਆ ਵਿੱਚ) ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਰੱਬੀ ਐਲਬਰਟ ਬੇਟੇਲਹਾਈਮ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈਨਰੀਟਾ ਏ. ਵੇਨਟ੍ਰੌਬ ਬੇਟੇਲਹਾਈਮ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਬੇਟੇਲਹਾਈਮ ਪਰਿਵਾਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਆਵਾਸ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰਿਬੇਕਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਨ ਫਰਾਂਸਿਸਕੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਚਮੰਡ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਹੂਟ ਨੇ ਹਾਈ ਸਕੂਲ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਪਰ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।[1]

ਕਰੀਅਰ

ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੱਬੀ ਦੀ ਪਤਨੀ [1] ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸਨੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸੁਧਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਤਕ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਉਸਨੇ ਸੈਂਟਰਲ ਸਿਨਾਗੋਗ ਵਿਖੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਸੰਗਠਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ; ਸੈਂਟਰਲ ਸਿਨਾਗੋਗ ਸਿਸਟਰਹੁੱਡ ਆਫ ਪਰਸਨਲ ਸਰਵਿਸ ਨੇ ਲੋਅਰ ਈਸਟ ਸਾਈਡ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।[2] ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਹੈਲਥ ਪ੍ਰੋਟੈਕਟਿਵ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਸੈਨੀਟੇਸ਼ਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਸੀ।[3]

ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਅਕ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਉਹ 1897 ਵਿੱਚ "ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਿਬਰੂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ" ਵਿਸ਼ੇ 'ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਕਲੌਤੀ ਯਹੂਦੀ ਔਰਤ ਸੀ। [1] 1899 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕੋਹੂਟ ਕਾਲਜ ਪ੍ਰੈਪਰੇਟਰੀ ਸਕੂਲ ਫਾਰ ਗਰਲਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਬੋਰਡਿੰਗ ਸਕੂਲ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ 1905 ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਸੌਤੇਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਰਜ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੋਹੂਟ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਸਕੂਲ ਅਖ਼ਬਾਰ, ਹੈਲਪਫੁੱਲ ਥੌਟਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ 'ਤੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤੇ। 1933 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕੋਲੰਬੀਆ ਗ੍ਰਾਮਰ ਸਕੂਲ ਦੀ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। [2]

ਵਿਧਵਾ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕੌਂਸਲ ਆਫ਼ ਜੂਇਸ਼ ਵੂਮੈਨ (NCJW) ਦੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸੈਕਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, [1] ਯੰਗ ਵੂਮੈਨਜ਼ ਹਿਬਰੂ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਟਰੱਸਟੀ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ, ਅਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਰਾਹਤ ਲਈ ਫੰਡਰੇਜ਼ਰ ਸੀ। ਉਹ NCJW ਦੀ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਚੇਅਰਪਰਸਨ ਬਣੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੁੱਧ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।[2] 1923 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਵਿਸ਼ਵ ਕਾਂਗਰਸ ਆਫ਼ ਯਹੂਦੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ। 1927 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਆਰਬਿਟਰੇਸ਼ਨ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਜੱਜ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਔਰਤ ਸੀ।[3][4][5] 1932 ਵਿੱਚ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੇ ਗਵਰਨਰ ਫ੍ਰੈਂਕਲਿਨ ਡੀ. ਰੂਜ਼ਵੈਲਟ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਬਾਰੇ ਸੰਯੁਕਤ ਵਿਧਾਨਕ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਇਕਲੌਤੀ ਮਹਿਲਾ ਮੈਂਬਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਬੀਮਾ ਦੀ ਤੁਰੰਤ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਉਸਨੇ ਦੋ ਯਾਦਾਂ, ਮਾਈ ਪੋਰਸ਼ਨ (1925), [1] ਅਤੇ ਮੋਰ ਯਸਟਰਡੇਜ਼ (1950), ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੌਤੇਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਿਜ਼ ਫਾਦਰਜ਼ ਹਾਊਸ: ਦ ਸਟੋਰੀ ਆਫ਼ ਜਾਰਜ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੋਹੂਟ (1938) ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਲਿਖੀ।[2] 1930 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਟੇਟ ਇੰਪਲਾਇਮੈਂਟ ਸਰਵਿਸ, [3] ਦੀ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਯਹੂਦੀ ਸ਼ਰਨਾਰਥੀਆਂ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਫੰਡਿੰਗ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ। "ਯਹੂਦੀ ਔਰਤ," ਉਸਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਇੱਕ ਅਸੰਗਠਿਤ, ਅਰਾਜਕ ਅਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਭਰਪੂਰਤਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" [4]

ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਉਸਨੇ 1887 ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੋਹੂਟ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ (ਰੱਬੀ ਬੈਂਜਾਮਿਨ ਸਜ਼ੋਲਡ ਨੇ ਸਮਾਰੋਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ)। ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਕੋਹੂਟ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਵਾਨ ਸਨ। 1894 ਵਿੱਚ ਰੱਬੀ ਕੋਹੂਟ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਉਹ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। "ਮੈਂ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬਾਲਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗੀ," ਉਸਨੇ 1895 ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ। [1]

ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤ

ਕੋਹੂਟ ਦੀ ਮੌਤ 1951 ਵਿੱਚ, 86 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। [1][2]

1952 ਵਿੱਚ, ਕੋਹੂਟ ਦੀ ਮਤਰੇਈ ਧੀ, ਜੂਲੀਆ ਕਾਨ, ਨੇ ਰਿਬਕਾਹ ਕੋਹੂਟ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਯੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਨੂੰ ਦੋ ਅਸੀਰੀਅਨ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। [1] ਕੋਹੂਤ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪੇਪਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਬਕਾਹ ਕੋਹੂਤ ਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਲੇਜ਼ਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਯੇਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਲੇਖਬੱਧ ਹਨ।[2]

ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ

• Dora Askowith, Three Outstanding Women: Mary Fels, Rebekah Kohut, Annie Nathan Meyer (Bloch 1941).