ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਘੰਟਾ ਘਰ
| ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਘੰਟਾ ਟਾਵਰ | |
|---|---|
| Error {{native name list}}: an IETF language tag in |tag1= is required (help) | |
 ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ, ਕੀਵ ਦਾ ਘੰਟਾ ਟਾਵਰ | |
 Interactive map of ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਘੰਟਾ ਟਾਵਰ | |
| 50°27′10.4″N 30°30′55.1″E / 50.452889°N 30.515306°E | |
| ਟਿਕਾਣਾ | ਵੋਲੋਡੀਮੀਰਸਕਾ ਸਟ੍ਰੀਟ, 24, ਕੀਵ, ਯੂਕਰੇਨ |
| ਇਤਿਹਾਸ | |
ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਮਿਤੀ | 1699[1] |
| ਉਸਾਰਿਆ | 1706 |
| ਸਾਈਟ ਨੋਟਸ | |
| ਉਚਾਈ | 76 metres (249 ft) |
| ਆਰਕੀਟੈਕਟ | ਗੌਟਫ੍ਰਾਈਡ ਜੋਹਾਨ ਸ਼ੈਡੇਲ[2][3] |
| ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ | 1744–1748 |
ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Bell Tower of Saint Sophia Cathedral) ਕੀਵ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਯੂਕਰੇਨੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਰਕ ਹੈ।[4][5] ਇਹ ਯੂਕਰੇਨੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੀਵ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।[6][7]
ਇਹ 1699–1706 ਵਿੱਚ ਹੇਟਮੈਨ ਇਵਾਨ ਮਾਜ਼ੇਪਾ ਦੇ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਨੂੰ 1744-1748 ਵਿੱਚ ਗੌਟਫ੍ਰਾਈਡ ਜੋਹਾਨ ਸ਼ੈਡੇਲ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ 1851-1852 ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਦਰਜਾ ਡਾਇਓਸੇਸਨ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਪਾਲ ਸਪੈਰੋ ਦੇ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਪਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕੀਵ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਲੰਬਕਾਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।[2] ਇਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਰਿਜ਼ਰਵ "ਸੋਫੀਆ ਆਫ਼ ਕੀਵ" ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਇਸ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਯੂਨੈਸਕੋ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸਾਈਟ ਵਜੋਂ ਨੰਬਰ 527 (ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਦੇ ਮੱਠ ਭਵਨਾਂ ਦੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ) ਦੇ ਤਹਿਤ ਸੂਚੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।[8] ਇਹ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮਾਰਕ ਹੈ।[9]
ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ
[ਸੋਧੋ]ਵੇਰਵਾ
[ਸੋਧੋ]
ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਟਾਵਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਬਣਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ, ਚਾਰ-ਪੱਧਰੀ। ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਧਾਰ 20 ਗੁਣਾ 14 ਮੀਟਰ (66 ਗੁਣਾ 46 ਫੁੱਟ) ਮਾਪਦਾ ਹੈ। ਉਚਾਈ 76 ਮੀਟਰ (249 ਫੁੱਟ) ਹੈ। ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਰਸਤਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਟੀਅਰ ਵਿੱਚ 1.5 ਤੋਂ 2 ਮੀਟਰ (5 ਤੋਂ 7 ਫੁੱਟ) ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਕਰਾਸ ਕੰਧਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਜੇ ਕੋਣਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਉੱਚ ਪੱਧਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਹਾਰਾ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੰਧ ਦੀ ਮੋਟਾਈ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ - ਸੰਭਵ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲੇ 'ਤੇ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ। ਪਹਿਲੇ ਟੀਅਰ ਵਿੱਚ, ਵਾਲਟਡ ਆਰਚ ਓਵਰਲੈਪ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉੱਪਰਲੇ ਤਿੰਨ ਟੀਅਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਟਰ-ਮੰਜ਼ਿਲ ਓਵਰਲੈਪਿੰਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਟਾਵਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਕੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖੰਭੇ ਹਨ ਜੋ ਘੇਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਟੀਅਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਰਚਨਾ
[ਸੋਧੋ]
1699-1706 ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਮੂਲ ਢਾਂਚੇ ਤੋਂ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਇੱਕੋ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰਭੁਜ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਉੱਪਰਲੇ ਪੱਧਰ ਅੱਠਭੁਜ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੁੰਬਦ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤਾਜ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਰਾਸ ਨਾਲ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਹੈ।
ਚਾਰੇ ਪਰਤਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸੁੰਗੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੁੰਬਦਾਂ ਦਾ ਤਾਜ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਟਾਇਰਡ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੇ ਕੌਰਨਿਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੀਆਂ ਸਤਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬਕਾਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਮਤਲ ਪਿਲਾਸਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਥਾਨ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਉੱਪਰਲੇ ਤਿੰਨ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਆਰਚਵੇਅ ਜਾਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਬੰਦ ਸਟੋਰੇਜ ਰੂਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੌੜੀ ਹੈ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ।
ਸਜਾਵਟ
[ਸੋਧੋ]ਪੂਰਬੀ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਸੋਫੀਆ ਸਕੁਏਅਰ (ਸੋਫਿਸਕਾ ਪਲੋਸ਼ਚਾ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤੀਜੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਐਂਡਰਿਊ ਦ ਐਪੋਸਟਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਸ ਵੋਲੋਡੀਮਿਰ - ਰੂਸ -ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਅਗਵਾੜਾ, ਮੱਠ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਦੂਤ ਰਾਫੇਲ ਅਤੇ ਰਸੂਲ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ, ਮਹਾਨਗਰ ਰਾਫੇਲ ਜ਼ਬੋਰੋਵਸਕੀ (1731–1747), ਅਤੇ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਸ਼ਚਰਬਤਸਕੀ (1748–1757) ਦੇ ਅਧੀਨ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸਟੂਕੋ ਸਜਾਵਟ ਜ਼ੋਵਕਵਾ ਇਵਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਟੀਪਨ ਸਟੋਬੇਂਸਕੀ ਤੱਕ ਦੇ ਮਾਸਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਲਗਭਗ ਸਾਰਾ ਸਟੂਕੋ ਬਚ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਗੋਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ।
ਰੰਗ
[ਸੋਧੋ]1851-1852 ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਪੌਲੀਕ੍ਰੋਮ ਸੀ। 1744-1748 ਦੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਰੰਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਟੂਕੋ ਗਹਿਣਾ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ, ਦੂਤਾਂ, ਆਦਿ ਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਚਿਹਰਾ - ਪੀਲਾ, ਵਾਲ - ਕਾਲਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਰਾਵੇ - ਬਹੁ-ਰੰਗੀ।
ਚੌਥੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਰੰਗ ਸਕੀਮ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਡਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਦਾ ਰੰਗ ਚਿੱਟਾ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਬਰਤਾ ਦੇ ਫਿਰੋਜ਼ੀ ਟੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੰਧਾਂ - ਫਿਰੋਜ਼ੀ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗੁੰਬਦ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਲਈ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਛਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸ
[ਸੋਧੋ]ਪਹਿਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ
[ਸੋਧੋ]
ਪਹਿਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਲੱਕੜ ਦਾ ਸੀ ਅਤੇ[12] ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਆਧੁਨਿਕ ਦੇ ਉਲਟ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੱਕੜ ਦੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਡੱਚ ਕਲਾਕਾਰ ਅਬ੍ਰਾਹਮ ਵੈਨ ਵੈਸਟਰਫੈਲਡ (1651) ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਡਰਾਇੰਗ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਕਰਨਲ ਊਸ਼ਾਕੋਵ (1695) ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਕੀਵ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।[13] ਇਹ ਸ਼ਾਇਦ 1633-1647 ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਦੌਰਾਨ ਪੈਟਰੋ ਮੋਹੀਲਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ - ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਕਾਨਵੈਂਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਖੇਤਰ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਵਾੜ ਜਾਂ ਕੰਧ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਹ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਚਾਰ-ਪੱਧਰੀ ਸੀ, [14] [15] ਜਿਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਟੀਅਰ 'ਤੇ ਅਰਧ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੌਗ ਹਾਊਸ ਵਿੱਚ ਖਾਮੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਦੂਜੀ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਥੰਮ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਗੈਲਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉੱਕਰੇ ਹੋਏ ਬਲਸਟਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪੈਰਾਪੇਟ ਸਨ। ਤੀਜੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਗੋਲ ਖਿੜਕੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ 'ਤੇ - ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਦ ਘੰਟੀਆਂ ਲਈ ਛੇਕ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਇੱਕ ਗੁੰਬਦ ਸੀ।
ਇੱਕ ਸੀਰੀਆਈ ਯਾਤਰੀ, ਅਲੇਪੋ ਦੇ ਪੌਲ, ਜਿਸਨੇ 1654 ਅਤੇ 1656 ਵਿੱਚ ਕੀਵ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਸਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇਖਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਟਾਵਰ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਘੰਟੀ ਵੀ ਦੇਖੀ।[16]
1697 ਵਿੱਚ ਮੱਠ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੌਰਾਨ ਪੁਰਾਣਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਸੜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਮੱਠ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ 1651 ਦੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਚਤੁਰਭੁਜ ਸਿਖਰ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਇਮਾਰਤ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਹੈ।
ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ
[ਸੋਧੋ]ਨਵਾਂ ਬਾਰੋਕ ਪੱਥਰ ਦਾ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ 1699 ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ 1706 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਿਰਜਾਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੱਠ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਦੀ ਬਣੀ ਪਹਿਲੀ ਬਣਤਰ ਸੀ। ਉਸਾਰੀ ਹੇਟਮੈਨ ਇਵਾਨ ਮਜ਼ੇਪਾ ਦੇ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਅਤੇ ਕੀਵ ਦੇ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਵਰਲਾਮ (ਯਾਸਿੰਸਕੀ) ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਦਾ ਨਾਮ ਅਣਜਾਣ ਹੈ। ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬਿਲਡਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ - "ਪੱਥਰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਿਖਿਆਰਥੀ" ਸਾਵਾ ਯਾਕੋਵਲੇਵ, ਜੋ ਕਿ ਕੀਵ ਪੇਚਰਸਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਵਸਨੀਕ ਹੈ। ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ-ਪੱਧਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਗੁੰਬਦ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਤਾਜ ਉੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਰਾਸ ਸੀ।[17]
ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਸਾਧਾਰਨ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਕੈਨਨ (ਚਰਚ ਕਾਨੂੰਨ) ਦੁਆਰਾ ਵਰਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਸ਼ਹਿਰੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਸਮੂਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੇਂਟ ਮਾਈਕਲ ਦੇ ਮੱਠ ਦੇ ਸਮਾਨ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗਤ ਸਬੰਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਪਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ, ਪੇਚਰਸਕ, ਗੋਲਡਨ ਅਤੇ ਲਵੀਵ।[18]
1709 ਵਿੱਚ, ਪੋਲਟਾਵਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੀਟਰ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਮੀਟਿੰਗ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਲਈ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਅਕਸਰ "ਜਿੱਤ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕਿਉਂਕਿ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਖੱਡ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, [19] [20] ਇਸ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸਾਰੀ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਅਦ ਢਹਿਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਤਰੇੜਾਂ ਸਨ, ਜੋ 1742 ਦੇ ਭੂਚਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਢਹਿ ਜਾਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਲਈ, 1744 ਵਿੱਚ, ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਜੋਹਾਨ ਸ਼ੇਡੇਲ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਹੇਠ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦਾ ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦਰਜੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ "ਲਗਭਗ ਘੰਟੀਆਂ ਤੱਕ" ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਨਵੇਂ ਉਪਰਲੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪੱਧਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਯੂਕਰੇਨੀ ਬਾਰੋਕ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ। ਇਸਦਾ ਤਾਜ ਇੱਕ ਬਾਰੋਕ ਗੁੰਬਦ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਪਾਇਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪਿਛੋਕੜ 'ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਕੰਮ ਆਰਡਰ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਮੈਟਰੋਪੋਲੀਟਨ ਰਾਫੇਲ ਜ਼ਬੋਰੋਵਸਕੀ ਦੇ ਖਰਚੇ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ 1748 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
1786 ਵਿੱਚ ਮੱਠ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੱਠ ਦੀਆਂ ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ ਵਿੱਚ ਫੰਡਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚਰਚ ਇਮਾਰਤਾਂ ਖਰਾਬ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ। 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਵੀ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। 1807 ਵਿੱਚ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੁੰਬਦ ਸੜ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ 1812 ਵਿੱਚ ਕਲਾਸਿਕ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ "ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ" ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਵੇਂ ਗੁੰਬਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿਨਾਰ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ, ਮਾਪ ਡਰਾਇੰਗਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਅਨੁਪਾਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲੀ ਕਿ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਤੱਕ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਖੇਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਹੁ-ਮੰਜ਼ਿਲਾ ਇਮਾਰਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੇ ਸਕੁਏਅਰ ਅਤੇ ਅੱਪਰ ਸਿਟੀ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਿਤੀ ਗੁਆਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਚਾਰ-ਪੱਧਰੀ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ: 1930 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ
[ਸੋਧੋ]1851-1852 ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੋਫੀਆ ਮੱਠ ਦੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿੱਚ ਮੁਰੰਮਤ ਅਤੇ ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਉਚਾਈ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਇਸਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਮਰਾਟ ਨਿਕੋਲਸ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿਸਨੇ 1850 ਵਿੱਚ ਕੀਵ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਚੌਥਾ ਦਰਜਾ ਜੋੜਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਡਾਇਓਸੇਸਨ ਆਰਕੀਟੈਕਟ ਪਾਵਲੋ ਸਪੈਰੋ (ਅਕਾਦਮੀਸ਼ੀਅਨ ਫੇਡੋਰ ਸੋਲਨਤਸੇਵ ਨੇ ਵੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ) ਦੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸਨੂੰ ਬਾਰੋਕ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਬਾਰੋਕ ਨਾਸ਼ਪਾਤੀ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਕਪੋਲਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਵੇਂ ਟੀਅਰ ਨੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਟੀਅਰਾਂ ਦੇ ਸਟੂਕੋ ਸਜਾਵਟ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ, ਪਰ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕਸੁਰਤਾ ਮਿਲੀ। ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਉਚਾਈ 76 ਮੀਟਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਪੁਨਰ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਮਾਰਤ ਨੂੰ ਦੋ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਦਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
22 ਜਨਵਰੀ 1919 ਨੂੰ ਯੂਕਰੇਨੀ ਪੀਪਲਜ਼ ਰੀਪਬਲਿਕ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਯੂਕਰੇਨੀ ਪੀਪਲਜ਼ ਰੀਪਬਲਿਕ ਵਿਚਕਾਰ ਯੂਨੀਫੀਕੇਸ਼ਨ ਐਕਟ ਦੇ ਦਸਤਖਤ ਸਮਾਰੋਹ ਦੌਰਾਨ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਵੱਜੇ।[21]
ਸੋਵੀਅਤ ਕਾਲ
[ਸੋਧੋ]
1930 ਵਿੱਚ, ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ ਦੇ ਨਾਲ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਲ-ਯੂਕਰੇਨੀ ਮਿਊਜ਼ੀਅਮ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ 1926 ਵਿੱਚ ਕੀਵ ਪੇਚਰਸਕ ਲਾਵਰਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮਾਜ਼ੇਪਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਘੰਟੀ ਹੀ ਬਚੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਸਲੀ ਗਹਿਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਕਲਾਤਮਕ ਮੁੱਲ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵਜੋਂ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। 1934 ਵਿੱਚ, ਸਾਬਕਾ ਸੋਫੀਆ ਮੱਠ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਰਿਜ਼ਰਵ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[22][23][24][25]
ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਕੀਵ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁੰਬਦ ਜੋ ਕਿ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਚੰਨ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਜਰਮਨ ਪਾਇਲਟਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਂਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੇਰੇਆਸਲਾਵ ਕੌਂਸਲ ਦੀ ਤਿੰਨ ਸੌਵੀਂ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਲਈ 1950 ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਬਹਾਲੀ ਦਾ ਸਵਾਲ ਉੱਠਿਆ।
ਨਿਗਰਾਨਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੇਠ, ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੇ ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਪੇਂਟ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਪਾੜ ਦਿੱਤੀ, ਇਸਨੂੰ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਲੈਨਿਨਗ੍ਰਾਡ ਦੀ ਟਕਸਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਬਦਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਲਈ ਮਾਈਕ੍ਰੋਨ-ਮੋਟੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰ ਚਾਦਰਾਂ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ 1953 ਵਿੱਚ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਟੂਕੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰਲ ਵੇਰਵਿਆਂ ਦੀ ਬਹਾਲੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ, ਜੋ ਕਿ ਮੁਰੰਮਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਨੀਲਾ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[26]
ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਹਾਲੀ 1972 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਆਧੁਨਿਕ ਦੌਰ
[ਸੋਧੋ]
1990 ਵਿੱਚ, ਯੂਨੈਸਕੋ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਕਮੇਟੀ ਦੇ 14ਵੇਂ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਬੈਨਫ, ਅਲਬਰਟਾ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਰਾਸਤ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ ਦੇ ਮੱਠਾਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਕੰਪਲੈਕਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਨੰਬਰ 527 ਦੇ ਤਹਿਤ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[27]
18 ਜੁਲਾਈ 1995 ਨੂੰ, ਸੋਫੀਆ ਸਕੁਏਅਰ ਦੇ ਪਾਸੇ ਇਸਦੇ ਗੇਟ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਕੀਵ ਅਤੇ ਆਲ ਰਸ-ਯੂਕਰੇਨ ( ਯੂਕਰੇਨੀ ਆਰਥੋਡਾਕਸ ਚਰਚ - ਕੀਵ ਪੈਟਰੀਆਰਕੇਟ ) ਦੇ ਪੈਟਰੀਆਰਕ ਵੋਲੋਡੀਮਿਰ (ਰੋਮਾਨੀਯੂਕ) ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਲੇ (ਪੁਲਿਸ) ਦੁਆਰਾ,[28] ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪੈਟ੍ਰਿਆਰਕ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਦੀ ਆਖਰੀ ਮੁਰੰਮਤ 1997-2003 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਲਾਗਤ ਲਗਭਗ ₴6 ਮਿਲੀਅਨ ਸੀ। ਬਹਾਲੀ ਦੌਰਾਨ, ਪਹਿਲੇ ਦਰਜੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨੂੰ ਕੰਕਰੀਟ ਲਗਾ ਕੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਚ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਾਹਮਣੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਛੇਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੰਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿ ਘੋਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਹਾਤੇ ਦੇ ਆਰਚਾਂ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਨਿਕਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਕਰਾਸ ਅਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਨੂੰ ਅਪਡੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਬਾਹਰੀ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਸਜਾਵਟ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਰੰਮਤ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 27 ਜੂਨ 2003 ਨੂੰ, ਕਈ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਨੂੰ ਸੈਲਾਨੀਆਂ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
4 ਅਪ੍ਰੈਲ 2015 ਨੂੰ, "ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸਪਰਿੰਗ" ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ, ਘੰਟੀ ਟਾਵਰ ਅਤੇ ਸੇਂਟ ਸੋਫੀਆ ਕੈਥੇਡ੍ਰਲ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ 'ਤੇ ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਇੱਕ 3D ਲਾਈਟ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ "ਆਈ ਡ੍ਰੀਮ" ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। 20-ਮਿੰਟ ਦੇ ਲਾਈਟ ਸ਼ੋਅ ਦੌਰਾਨ, ਮੋਜ਼ੇਕ ਲਾਈਟ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਮਾਜਿਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਾਣ ਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ।[29]
ਇਹ ਵੀ ਵੇਖੋ
[ਸੋਧੋ]ਹਵਾਲੇ
[ਸੋਧੋ]- ↑ "ДЗВІНИЦЯ". Національний історико-культурний заповідник «Софія Київська». Archived from the original on 14 March 2014. Retrieved 29 March 2015.
- 1 2 ДЗВІНИЦЯ СОФІЙСЬКОГО СОБОРУ. Православний Київ. 23 березня 2011. Архів оригіналу за 2 квітня 2015. Процитовано 29 березня 2015.
- ↑ Відбудова у 1744–1748 роках
- ↑ Софійський собор та монастир.
- ↑ Топ-10 Україна Інкогніта (2014).
- ↑ "Софія Київська". VisitKiev.ua. Archived from the original on 11 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ Почайнінська, Олена (30 May 2014). ""Софія Київська" запрошує на вечірню екскурсію "Київ з оглядового майданчика Софійської дзвіниці"". Музейний простір. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "Kiev: Saint-Sophia Cathedral and Related Monastic Buildings, Kiev-Pechersk Lavra" (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). UNESCO World Heritage Centre. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "Об'єкти культурної спадщини в м. Києві". Управління охорони культурної спадщини. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ Дзвіниця.
- ↑ "Про затвердження Комплексної програми збереження об'єктів Національного заповідника "Софія Київська" на 2003–2010 роки". rada.gov.ua. 29 March 2022.
- ↑ На плані Києва Ушакова (підписана «Колокольня»); див.
- ↑ "Киевоград. Карты. 1695. План Ушакова" (in ਰੂਸੀ). Archived from the original on 18 September 2014. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ Жарких М.
- ↑ В деяких джерелах вказується, що триярусна — див.
- ↑ Микола Жарких. "Архітектурний ансамбль Софійського собору. Розпланування 17 ст". Персональний сайт Миколи Жарких. Archived from the original on 4 April 2015. Retrieved 31 March 2015.
- ↑ Микола Жарких. "Архітектурний ансамбль Софійського собору. Формування барокового ансамблю у 18 ст". Персональний сайт Миколи Жарких. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 31 March 2015.
- ↑ Микола Жарких. "Архітектурний ансамбль Софійського собору. Пристосування (кін. 18 – кін. 19 ст.)". Персональний сайт Миколи Жарких. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 31 March 2015.
- ↑ ДЗВІНИЦЯ. Національний історико-культурний заповідник «Софія Київська». Архів оригіналу за 14 березня 2014. Процитовано 29 березня 2015.
- ↑ Шокарев В.
- ↑ Галечик, Володимир (22 January 2015). "Злука УНР і ЗУНР: Як це було". Новий Погляд. Archived from the original on 15 March 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "Історія Києво-Печерської Лаври та заповідника. XIX – XXI". Нацiональний Києво-Печерський iсторико-культурний заповiдник. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "Софійський монастир (комплекс) (XI – XIX ст.)". ОКО. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "Софія Київська (Київ)". Житомирська обласна універсальна наукова бібліотека ім. Олега Ольжича. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ Перешило, Ірина (20 April 2009). "Дзвони Київського Софійського собору". Радіо Свобода. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ Логвин, Юрій (13 July 2001). "Дзвіниця Софійського собору блакитно-біла". Хрещатик. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "14th session of the Committee" (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). UNESCO World Heritage Centre. 7–12 December 1990. Archived from the original on 3 March 2015. Retrieved 29 March 2015.
{{cite web}}: CS1 maint: date format (link) - ↑ Римар, Ярина (21 July 2011). "Чорний вівторок. Шістнадцять років по тому (/)". Майдан. Archived from the original on 3 April 2015. Retrieved 29 March 2015.
- ↑ "У рамках "Французької весни" на Софійській площі влаштували світловий перформанс". Радіо Свобода. 5 April 2015. Retrieved 5 April 2015.