ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ

ਇਤਾਲਵੀ (ਇਟੈਲਿਅਨ) ਭਾਸ਼ਾ (Italiano ਈਤਾਲਿਆਨੋ) ਇਟਲੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਰਾਜਭਾਸ਼ਾ ਹੈ । ਇਹ ਹਿੰਦ-ਯੂਰੋਪੀ ਭਾਸ਼ਾ-ਪਰਵਾਰ ਦੀ ਰੁਮਾਂਸ ਸ਼ਾਖਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ । ਇਸਦੀ ਮਾਤਾ ਲਾਤੀਨੀ ਹੈ । ਇਸਦੀ ਲਿਪੀ ਰੋਮਨ ਲਿਪੀ ਹੈ । ਇਹ ਸਵਿਟਜਰਲੈਂਡ ਦੇ ਦੋ ਕੈਂਟਨ ਦੀ ਵੀ ਰਾਜਭਾਸ਼ਾ ਹੈ । ਕੋਰਸਿਕਾ (ਫਰਾਂਸੀਸੀ) , ਤਰਿਏਸਤੇ (ਯੂਗੋਸਲਾਵਿਆ) ਦੇ ਕੁੱਝ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਾਨਮਾਰੀਨੋ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਰਜਾਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਤਾਲਵੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਟਲੀ ਦੀ ਬੋਲਿਆਂ

ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁੱਝ ਤਾਂ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਇਤਾਲਵੀ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਭਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਭੇਦ ਹੈ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਇਟਲੀ ਦੇ ਲੋਂਬਾਰਦ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦਾ ਨਿਵਾਸੀ ਦੱਖਣ ਇਟਲੀ ਦੇ ਕਾਲਾਬਰਿਆ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਸੱਮਝ ਸਕੇਂਗਾ ਜਾਂ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਰਹਨੇਵਾਲਾ ਕੇਵਲ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਇਤਾਲਵੀ ਜਾਣਨੇ ਵਾਲਾ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੋਮਾਨੋ ਬੋਲੀ (ਰੋਮ ਦੇ ਤਰਾਏਤੇਵੇਰੇ ਮੁਹੱਲੇ ਦੀ ਬੋਲੀ) ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਸੱਮਝ ਸਕੇਂਗਾ। ਇਤਾਲਵੀ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਇਤਾਲਵੀ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਬਹੁਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਵਿਟਜਰਲੈਂਡ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰੀ ਇਟਲੀ ਦੇ ਕੁੱਝ ਭੱਜਿਆ ਵਿੱਚ ਲਾਦੀਨ ਵਰਗ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ-ਜੋ ਰੁਮਾਂਸ ਬੋਲੀਆਂ ਹਨ ; ਸਵਿਟਜਰਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਾਦੀਨੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੇਨਤਸਿਅਨ ਬੋਲੀਆਂ ਇਟਲੀ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਪੱਛਮ ਵਾਲਾ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੇਨਿਸ ਨਗਰ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿੱਧੀ ਕੇਂਦਰ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪੀਮੌਤੇ, ਲਿਗੂਰਿਆ, ਲੋਂਬਾਰਦਿਆ ਅਤੇ ਏਮੀਲਿਆ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕੁੱਝ-ਕੁੱਝ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ-ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਫਾੱਤੋਂ (ਤੋਸਕਾਨੋ) , ਫੇੱਤ (ਪੀਮੋਤੇਸੇ) ਓੱਤੋ, ਓਤ (ਅੱਠ) ।. ਤੋਸਕਾਨਾ ਪ੍ਰਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤੋਸਕਾਨਾ ਵਰਗ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਇਤਾਲਵੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਤੋਸਕਾਨਾ ਪ੍ਰਾਂਤ ਕੀਤੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਬੋਲੀ (ਫਯੋਰੇਂਤੀਬੋ) ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਤੀਨੀ ਕੇਅਧਿਕ ਨੇੜੇ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੰਠੀ ਦਾ ਮਹਾਂਪ੍ਰਾਣ ਉਚਾਰਣ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ-ਜਿਹਾ ਕਾਸਾ, ਕਹਾਸਾ (ਘਰ) ।. ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਇਸਵਿੱਚ ਦੋਨਾਂ ਵਰਗਾਂ ਦੀਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂਕੁੱਝ-ਕੁੱਝ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉੱਤਰੀ ਕੋਰਸਿਕਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਸਕਾਨੋ ਵਲੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਲਾਂਸਯੋ (ਰੋਮ ਕੇਂਦਰ) , ਊਂਬਿਆ (ਪੇਰੂਜਾ ਕੇਂਦਰ) ਅਤੇ ਮਾਰਕੇ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਬਰੂੱਜੀ, ਕਾਂਪਾਨਿਆ (ਨੇਪਲਸ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕੇਂਦਰ) , ਕਾਲਾਬਰਿਆ, ਪੂਲਿਆ ਅਤੇ ਸਿਸਿਲੀ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ-ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਸਭਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਵਿਅੰਜਨ ਨਡ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅੰਨ, ਮਬ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ੰਮ, ੱਲ ਦੇ ਸਥਾਨ ੱਡ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਣਾ ਸਾਰਦੇੰਨਿਆ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਇਤਾਲਵੀ ਵਲੋਂ ਭਿੰਨ ਹਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਮੂਲ ਸਰੋਤ ਵਲੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿੰਨਤਾ ਇਸ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਦਾਚਿਤ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਭਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਬਾਹਰੀ ਆਕਰਮਣਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਟਲੀ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਗਰਾੰਮਿਅ ਗੀਤ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁਣ ਸੰਗ੍ਰਿਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਵਤਾ ਅਤੇ ਵਿਅੰਜਨਾਸ਼ਕਤੀ ਸਮਰੱਥ ਹੈ। ਨੋਪੋਲੀਤਾਨੋ ਦੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਤਾਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ।

ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ

ਨਵੀਆਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਦੋਵੀਨੇੱਲੋ ਵੇਰੋਨੇਸੇ (ਵੇਰੋਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ) ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੂਰਵ ਦੇ ਵੀ ਲਾਤੀਨੀ ਅਪਭਰੰਸ਼ (ਲਾਤੀਨੋ ਬੋਲਗਾਰੇ) ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਲਾਤੀਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਕਾਗਜਪਤਰੋਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਅਠਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤੀ ਪੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਦਯੋਤਕ ਹਨ। ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਲਾਤੀਨੀ ਅਤੇ ਜਨਸਾਮਾਨਿਏ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਤਰ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਦੀ ਲਾਤੀਨੀ ਵਲੋਂ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਾਲਵੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਬੋਲੀ ਦੇ ਅਨੇਕ ਨਮੂਨੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੰਨ 960 ਵਿੱਚ ਮੋਂਤੇਕਾੱਸੀਨੋ ਦੇ ਮੱਠ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੇ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਬਿਆਨ ਤਤਕਾਲੀਨ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ; ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਲਾਤੀਨੀ ਅਪਭਰੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤੀ ਲੇਖ ਰੋਮ ਦੇ ਸੰਤ ਕਲੇਮੇਂਤੇ ਦੇ ਗਿਰਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਊਂਬਰਿਆ ਅਤੇ ਮਾਰਕੇ ਵਿੱਚ ਵੀ 11ਵੀਆਂ 12ਵੀਆਂ ਸਦੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਵੀਕਾਰੋਕਤੀਯੋਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪਦਿਅਬੱਧ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਦਾਹਰਣ ਸਿਸਿਲੀ ਦੇ ਸੰਮ੍ਰਿਾਟ ਫਰੇਡਰਿਕ ਦੂਸਰਾ (13ਵੀਆਂ ਸਦੀ) ਦੇ ਦਰਬਾਰੀ ਕਵੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਸਿਸਿਲੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਗਈ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸ਼ਰ੍ਰੰਗਾਰ ਹੀ ਇਸ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਪਿਏਰ ਦੇੱਲਾ ਵਿੰਨਿਆ, ਯਾਕੋਪੋ ਦ ਅਕਵੀਨੋ ਆਦਿ ਅਨੇਕ ਪਦਿਅਰਚਾਇਤਾ ਫਰੇਡਰਿਕ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਉਹ ਆਪ ਕਵੀ ਸੀ। ਵੇਨੇਵੇੱਤੋ ਦੇ ਲੜਾਈ ਦੇ ਬਾਅਦ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਅਤੇ ਸਾਂਸਕ੍ਰਿਤੀਕ ਕੇਂਦਰ ਸਿਸਿਲੀ ਦੇ ਬਜਾਏ ਤੋਸਕਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰੰਗਾਰਵਿਸ਼ਇਕ ਗੀਤੀਕਾਵਿਅ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਗੂਇੱਤੋਨੇ ਦੇਲ ਵੀਵਾ ਦ ਆਰੇੱਜੋ (ਮੌਤ 1294 ਈ . ) ਇਸ ਧਾਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਵੀ ਸੀ। ਫਲੋਰੇਂਸ, ਪੀਸਿਆ, ਲੂੱਕਾ ਅਤੇ ਆਰੇੱਜੋ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਤਤਕਾਲੀਨ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖੀਆਂ। ਬੋਲੋਨ (ਇਤਾ . ਬੋਲੋੰਨਿਆ) ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ ਸਥਿਰ ਕਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਿਸਿਲੀ ਅਤੇ ਤੋਸਕਾਨਾਕਾਵਿਅਧਾਰਾਵਾਂਨੇ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਇਤਾਲਵੀ ਦਾ ਜੋ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਉਸਨੂੰ ਅੰਤਮ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਦੋਲਚੇ ਸਤੀਲ ਨੋਵੋ (ਮਿੱਠੀ ਨਵੀ ਸ਼ੈਲੀ) ਦੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ। ਇਸ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਕਲਾਤਮਕ ਸੰਜਮ, ਪਰਿਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਬਖ਼ਤਾਵਰ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਰੱਖਿਆ ਕਿ ਅੱਗੇ ਦੀ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਇਤਾਲਵੀ ਲੇਖਕ ਉਹਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਰਹੇ। ਦਾਂਤੇ ਅਲੀਮਿਏਰੀ (1265-1321) ਨੇ ਇਸ ਨਵੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ, ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਕਿਰਿਆ ਦਿਵੀਨਾ ਕੋਮੇਦਿਆ ਲਿਖੀ। ਦਾਂਤੇ ਨੇ ਕੋਂਵੀਵਿਓ ਵਿੱਚ ਗਦਿਅ ਦਾ ਵੀ ਪਰਿਸ਼ਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੂਇਦੋ ਫਾਬਾ ਅਤੇ ਗੂਇੱਤੋਨੇ ਦ ਆਰੇੱਜੋ ਦੀ ਕ੍ਰਿਤਰਿਮ ਅਤੇ ਸਧਾਰਣ ਬੋਲ-ਚਾਲ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਭਿੰਨ ਸਵੈਭਾਵਕ ਗਦਿਅ ਦਾ ਰੂਪ ਮੌਜੂਦ ਕੀਤਾ। ਦਾਂਤੇ ਅਤੇ ਦੋਚੇ ਸਤੀਲ ਨੋਵੋ ਦੇ ਹੋਰ ਅਨੁਯਾਾਇਯੋਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰਗੰਣਿਏ ਹੈ ਫਰੋਂਚੇਸਕੋ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਜਵੋਵਾੰਨੀ ਬੋੱਕਾਚਯੋ। ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਨੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਰੂਪ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾੱਚੋ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੇ ਇਤਾਲਵੀ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸੁਵਯਵਸਿਥਤ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ। ਪਿੱਛੇ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਦਾਂਤੇ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾਚਯੋ ਦੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ। 15ਵੀਆਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੇ ਲਾਤੀਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਅਧਿਅਇਨਵਾਦੀਆਂ (ਮਾਨਵਤਾਵਾਦੀ-ਮੈਨਿਸਟ) ਨੇ ਨਵੀ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇਹੀ ਲਾਤੀਨੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਲਾਤੀਨੀ ਵਲੋਂ ਭਿੰਨ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਰੂਪ ਕੀ ਹੋ, ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਕ ਦਲ ਵੱਖਰਾ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਕੁੱਝ ਤੱਤ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਗੜਨੇ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਦਲ ਤੋਸਕਾਨਾ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸਥਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿਏਤਰੋ ਬੇਂਬੋ (1470-1587) ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਂਤੇ, ਪੇਤਰਾਰਕਾ ਅਤੇ ਬੋੱਕਾਚਯੋ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੀ ਆਦਰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਕਿਆਵੇਲੀ ਨੇ ਵੀ ਫਯੋਰੇਂਤੀਨੋ ਦਾ ਹੀ ਪੱਖ ਲਿਆ। ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਹੀ ਬੋਲੀ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਦ ਉੱਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਈ। ਅੱਗੇ ਸੰਨ 1612 ਵਿੱਚ ਕਰੂਸਕਾ ਅਕਾਦਮੀ ਨੇ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਿਨ੍ਹੇ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। 18ਵੀਆਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਹਾਲਤ ਆਈ। ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਫਰੇਂਚ ਦਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਫਰੇਂਚ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ, ਸ਼ੈਲੀ, ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਅਤੇ ਵਾਕਿਆਂਸ਼ੋਂ ਵਲੋਂ ਅਤੇ ਮੁਹਾਵਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਵਲੋਂ ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰੁਗ ਗਈ। ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਬੁੱਧਿਵਾਦੀ ਅੰਦੋਲਨ ਉਸਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਇਤਾਲਵੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਨੇਕ ਲੇਖਕਾਂ-ਆਲਗਾਰੋੱਤੀ, ਵੇੱਰੀ, ਬੇੱਕਾਰਿਆ-ਨੇ ਨਿ : ਸੰਕੋਚ ਫਰੇਂਚ ਦਾ ਨਕਲ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੁੱਧ ਇਤਾਲਵੀ ਦੇ ਪੱਖਪਾਤੀ ਇਸਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁ : ਖਿਤ ਹੋਏ। ਮਿਲਾਨ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਅਲੇੱਸਾਂਦਰੋ ਮਾਂਜੋਨੀ (1775-1873) ਨੇ ਇਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਇਆ। ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਏਕਤਾ ਲਈ ਉਹ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮੰਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਹ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਉਪਯੁਕਤ ਸੱਮਝਦੇ ਸੱਮਝਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਉਪੰਨਿਆਸ ਈ ਪ੍ਰੋਮੇੱਸੀ ਸਪੋਸੀ (ਕੁੜਮਾਈ ਹੋਈ) ਵਿੱਚ ਫਲੋਰੇਂਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਆਦਰਸ਼ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਤੋਸਕਾਨਾ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੀ ਅੰਤਮ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਸਾਹਿਤਿਅਕ ਭਾਸ਼ਾ ਬੰਨ ਗਈ। ਇਟਲੀ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਲੋਂ ਹੱਲ ਹੋ ਗਈ।