ਜੁਗਨੀ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
ਇਸ ਉੱਤੇ ਜਾਓ: ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ, ਖੋਜ

ਜੁਗਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇੱਕ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਜੁਗਤ ਹੈ। ਸ਼ਬਦ ਵਜੋਂ ਇਹ ਮਾਦਾ ਜੁਗਨੂੰ ਭਾਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਜੁਗਤ ਵਜੋਂ ਇਹ ਰਚਨਾਤਮਕ ਕਲਾਕਾਰ/ਗਾਇਕ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਤਲਖ, ਹਾਸਰਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਉਦਾਸ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਰਲੇਪ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈ। ਅੱਖ ਝਪਕ ਵਿੱਚ ਜੁਗਨੀ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਹ ਜੋ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਅੰਤਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਠੇਠ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿੱਚ ਗਾਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੋਏ ਸੱਚ ਨੂੰ ਆਮ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੂਹਾਨੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਜੁਗਨੀ ਦਾ ਅਰਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਆਲਮ ਲੋਹਾਰ ਅਤੇ ਆਸਾ ਸਿੰਘ ਮਸਤਾਨਾ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।