ਸਮੱਗਰੀ 'ਤੇ ਜਾਓ

ਦਿਵਾਲੀ (ਜੈਨ ਧਰਮ)

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ

ਜੈਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਵਾਣ (ਅੰਤਮ ਰਿਲੀਜ਼) ਜਾਂ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਡ ਤੇ, ਮੌਜੂਦਾ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਦੇ ਚੌਵੀਵਾ ਅਤੇ ਅਖੀਰਲਾ ਜੈਨ ਤੀਰਥੰਕਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਵਾਲੀ ਦੇ ਹਿੰਦੂ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੀਵਾਲੀ ਜੈਨਾਂ ਲਈ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ 24 ਵੇਂ ਤੀਰਥੰਕਰਾ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੀ ਲੰਘੀ ਯਾਦਗਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮੋਕਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।[1]

ਇਤਿਹਾਸ[ਸੋਧੋ]

ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ 15 ਅਕਤੂਬਰ 527 ਸਾਲ ਬੀ. ਸੀ. ਨੂੰ ਇਸ ਦਿਨ ਪਾਵਪੁਰੀ ਵਿਖੇ ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਚਤੁਰਦਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਯਤਵਸਭਾ ਦੇ ਤਿਲਯਾਪਨੱਤੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।ਇਸ ਯੁੱਗ ਦੇ 24 ਵੇਂ ਤੀਰਥੰਕਰ, ਮਹਾਵੀਰ ਨੇ ਜੈਨ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਰਜੀਤ ਕੀਤਾ। ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਚੇਲੇ, ਗਾਨਾਧਾਰ ਗੌਤਮ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਿਨ ਸਰਵਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਰਥਾਤ ਸੰਪੂਰਨ ਜਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਗਿਆਨ (ਕੇਵਾਲਾ ਗਿਆਨ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜੈਨ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਮਾਵਸਯ (ਨਵਾਂ ਚੰਦਰਮਾ) ਦੀ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਰਵਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਅਵਾਤੰਬਾਰਾ ਪਾਠ ਕਲਪਸੂਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।[2]ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਬਗੈਰ ਕਾਲੀ ਸੀ. ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੈ

16 ਗਾਨ-ਰਾਜਿਆਂ, 9 ਮੱਲਾ ਅਤੇ 9 , ਕਾਸੀ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਲਛਛਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕਿਉਂਕਿ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸਧਾਰਣ ਪਦਾਰਥ ਦਾ ਚਾਨਣ ਪਾਵਾਂਗੇ" ("गये से भवुज्जोये, दव्वुज्जोयं करिस्समो").


ਦੀਪਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜੈਨ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਮਿਤੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਦੀਵਾਲੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹਵਾਲਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸ਼ਬਦ, ਦੀਪਾਲੀਕਾਯ ਹੈ, ਜੋ ਹਰਿਵੰਸਾ ਪੁਰਾਣ [3] ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਚਾਰੀਆ ਜਿਨਾਸੇਨਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕ ਸੰਵਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੰਨ 705 ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ततस्तुः लोकः प्रतिवर्षमादरत् प्रसिद्धदीपलिकयात्र भारते |
समुद्यतः पूजयितुं जिनेश्वरं जिनेन्द्र-निर्वाण विभूति-भक्तिभाक् |२० |
ਤਤਸਤੁ ਲੋਕ ਪ੍ਰਤਿਵਰ੍ਯਮ੍ ਆਦਾਰਤ
ਪ੍ਰਸਿਧ-ਦਪਾਲਿਕਾ - ਅੰਤਰ ਭਰਤ
ਸਮੁਦਾਯਤ ਪਜੇਯਿਤੁ ਜਿਨੇਵਰਾ ਜਿਨੇਂਦਰ
ਨਿਰਵਤ ਵਿਭਤਿ-ਭਗਤੀਭਕ

  1. Bhalla, Kartar Sing (2005). Let's Know Festivals of India. Star Publications. p. 13. ISBN 9788176501651. Retrieved 6 May 2017.
  2. Jacobi, Hermann (1884). Sacred Books of the East. Vol. 22: Gaina Sutras Part I.
  3. Akademi, Sahitya (1988). Encyclopaedia of Indian literature. Vol. 2. ISBN 81-260-1194-7.