ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search

ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਵਿਧਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਲੋਕ ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਵਣ ਦੌਰਾਨ ਉੱਭਰੀ ਹੈ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੌਖਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਪੋਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਜਾਂ ਇੱਕ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਕਸਟਮ ਦੁਆਰਾ ਸੰਗੀਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਹੈ. ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧਦਾ ਹੈ.

ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਇਕ ਨਵਾਂ ਰੂਪ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਤੋਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਇਆ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਅਵਧੀ ਨੂੰ (ਦੂਜਾ) ਲੋਕ ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਇਕ ਜ਼ੈਨੀਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ. ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਜਾਂ ਲੋਕ ਪੁਨਰ-ਸੁਰਜੀਤੀ ਸੰਗੀਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ. ਛੋਟੇ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੇਦਾਰੀ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਵਾਪਰੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਰਾਂਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਰਚੇ ਨਵੇਂ ਸੰਗੀਤ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੋਕ ਰਾਕ, ਲੋਕ ਧਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਇਹ ਇਕੋ ਨਾਮ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਮਾਨ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ.[1]

ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ[ਸੋਧੋ]

ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ[ਸੋਧੋ]

ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ, ਲੋਕ ਗੀਤ ਅਤੇ ਲੋਕ ਨਾਚ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਇਹ ਲੋਕ ਕਥਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਵਿਸਥਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ 1846 ਵਿਚ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਵਿਲੀਅਮ ਥੌਮਸ ਦੁਆਰਾ "ਅਨਜਾਣ ਵਰਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ" ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅੱਧ ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋਹਾਨ ਗੋਟਫ੍ਰਾਈਡ ਹਰਡਰ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਰੋਮਾਂਟਿਕਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੰਗੀਤ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਗਏ "ਸਮੁੱਚੇ ਲੋਕ" ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨ ਸਮੀਕਰਨ ਵਲਕ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਨਜ਼ਰੀਏ ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾ. ਸਮਝਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇਹ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ. ਇੱਕ ਅਰਥ ਜੋ ਅਕਸਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ "ਪੁਰਾਣੇ ਗਾਣੇ, ਕੋਈ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕੰਪੋਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ", ਦੂਜਾ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਕਾਸਵਾਦੀ "ਮੌਖਿਕ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ .... ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਫੈਸ਼ਨਿੰਗ ਅਤੇ ਰੀ-ਫੈਸ਼ਨਿੰਗ. ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਲੋਕ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇਵੇ ".[2]

ਅਜਿਹੀਆਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸੰਖੇਪ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ "(ਸਭਿਆਚਾਰਕ) ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ..." ਉੱਤੇ, "ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮੌਖਿਕ ਸੰਚਾਰ ... ਇੱਕ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਪੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦੂਸਰਾ ਪੱਖ ਨਾ ਸਿਰਫ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਜਗੀਰੂ, ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪੂਰਬੀ ਸਮਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ, ਪਰ 'ਆਦਿਮੱਤੀ' ਸਮਾਜਾਂ ਵਿਚ ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ' ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ". ਇਕ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ".[3]

ਸਕੋਲਜ਼, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੇਸਲ ਸ਼ਾਰਪ ਅਤੇ ਬਾਲਾ ਬਾਰਟੋਕ ਲਈ, ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਸੀ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੀ, "... ਹੁਣ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਢੰਗ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਲੋਪ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ (ਜਾਂ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ)", ਖਾਸ ਕਰਕੇ "ਕਲਾ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਦੁਆਰਾ ਅਣਜਾਣ ਇੱਕ ਕਮਿ aਨਿਟੀ" ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵਪਾਰਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿੰਟਿਡ ਗਾਣੇ ਦੁਆਰਾ. ਲੋਇਡ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਸਧਾਰਣ ਅੰਤਰ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਅਸਲ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ, ਚਾਰਲਸ ਸੀਗਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸਮਾਜਕ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ “ਇੱਕ ਹੇਠਲੇ ਵਰਗ ਨਾਲ ਜੁੜੇ” ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ "ਚਾਰ ਸੰਗੀਤਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਕੀਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ: 'ਆਦਿਮਿਕ' ਜਾਂ 'ਕਬਾਇਲੀ'; 'ਕੁਲੀਨ' ਜਾਂ 'ਕਲਾ'; 'ਲੋਕ'; ਅਤੇ 'ਪ੍ਰਸਿੱਧ'।[4]

ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚਲੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਰਫ ਵਰਣਨ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਧਾ ਦੇ ਨਾਮ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਲਈ "ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ" ਅਤੇ "ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ" ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਦੇਸੀ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।[5]

ਗੁਣ[ਸੋਧੋ]

ਇਤਿਹਾਸਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ, ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਇਹ ਗੁਣ ਸਨ:

  • ਇਹ ਮੌਖਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. 20 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਮ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗਾਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ. ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਹ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਮੀਡੀਆ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ. ਗਾਇਕ ਬ੍ਰੌਡਸ਼ੀਟ ਜਾਂ ਗਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਭੰਡਾਰ ਵਧਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸੁਧਾਰ ਉਸੇ ਪਾਤਰ ਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਗੀਤਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ.[6]
  • ਸੰਗੀਤ ਅਕਸਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀ; ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਜਾਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਤੋਂ. ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਸਮਾਜਿਕ ਏਕਤਾ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਪਹਿਲੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਆਸਟਰੇਲੀਆਈ, ਸੋਮਾਲੀ ਅਮਰੀਕਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮਤਭੇਦਾਂ' ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ-ਦਾਦੀ ਦੇ ਦੇਸਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.
  • ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਸਾਲ ਦੇ ਕੁਝ ਖਾਸ ਦਿਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸਮਿਸ, ਈਸਟਰ ਅਤੇ ਮਈ ਦਿਵਸ ਵਰਗੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਗਾਣੇ ਸਾਲਾਨਾ ਚੱਕਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਜਨਮਦਿਨ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਗਾਣਿਆਂ, ਨਾਚਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਨੋਟ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਧਾਰਮਿਕ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਲੋਰ ਸੰਗੀਤ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੰਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸੁਹਜ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ.
  • ਗਾਣੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ.

ਇੱਕ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਹੇਠਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ:

  • ਗੀਤਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਕਾਪੀਰਾਈਟ ਨਹੀਂ ਹੈ. 19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿਚ ਇਸ ਹੱਦ ਤਕ ਜਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਰਵਾਇਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਇਹ 1940 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਅੱਜ, ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਲਗਭਗ ਹਰੇਕ ਲੋਕ ਗੀਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਇੱਕ ਅਰੇਂਜਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ.
  • ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਨ: ਕਿਉਂਕਿ ਸਭਿਆਚਾਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦਲਦੇ ਹਨ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਵਿਭਿੰਨ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਕਰਣ, ਟਿਊਨਿੰਗਜ਼, ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਫੋਕਸਿੰਗ, ਵਿਸ਼ਾ ਵਸਤੂ, ਅਤੇ ਇੱਥੋ ਤਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਢੰਗ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ.[7]

ਧੁਨ[ਸੋਧੋ]

ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ, ਇਕ ਧੁਨ ਇਕ ਛੋਟਾ ਸਾਧਨ ਵਾਲਾ ਟੁਕੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਧੁਨੀ, ਅਕਸਰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਕਈ ਵਾਰ ਖੇਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਢਾਂਚਾਗਤ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧੁਨਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਇੱਕ ਟਿ -ਨ-ਫੈਮਿਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਮਿਊਜ਼ੀਕਲ ਲੈਂਡਸਕੇਪ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਰੂਪ ਏਏਬੀਬੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਬਾਈਨਰੀ ਫਾਰਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ".

ਕੁਝ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਧੁਨ ਮੇਡਲੇਜ ਜਾਂ "ਸੈਟ" ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ.

ਸ਼ੁਰੂਆਤ[ਸੋਧੋ]

ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਤੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਧਾਰਮਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਰਥਿਕ ਉਤਪਾਦਨ ਦਾ ਕੰਮ ਅਕਸਰ ਹੱਥੀਂ ਅਤੇ ਫਿਰਕੂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਹੱਥੀਂ ਕਿਰਤ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਵਰਕਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਕਈ ਵਿਹਾਰਕ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਨੇ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਬੋਰ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਨੇ ਸਿੰਕ੍ਰੋਨਾਈਜ਼ਡ ਧੱਕਾ ਅਤੇ ਖਿੱਚਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਤਾਲ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਗਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਾਈ, ਬੂਟੀ, ਕਟਾਈ, ਝਾੜ, ਬੁਣਾਈ ਅਤੇ ਮਿਲਿੰਗ. ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਗਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਣ ਦੇ ਆਮ ਕਿਸਮ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਆਮ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਕਨਾਲੋਜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸਾਖਰਤਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਲਾ ਸੰਗੀਤ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਮੂੰਹ ਸੰਚਾਰ ਨਾਲ ਵਿਗਾੜਿਆ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਸਮਾਜ ਦੇ ਉਸ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜਿਸਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸਕਰ ਅਭਿਆਸ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਕੰਨ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੋਟਬੰਦੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਇਕ ਪਾਸੇ "ਲੋਕ" ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ "ਕਲਾ" ਅਤੇ "ਅਦਾਲਤ" ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡ ਬਾਰੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਵਿਚਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤ ਸ਼ੈਲੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ "ਵਿਸ਼ਵ ਸੰਗੀਤ" ਜਾਂ "ਰੂਟਸ ਸੰਗੀਤ" ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦ "ਲੋਕ-ਕਥਾ", ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਲੋਕ-ਗਾਣੇ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਪੁਨਰ-ਸੁਰਜੀਤੀਵਾਦੀ ਸਨ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ "ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ" ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਣੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਢਿੱਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ - ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਸਟੀਫਨ ਫੋਸਟਰ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ "ਲੋਕ" ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੰਗੀਤ 'ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ... "ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਲਿਖਤ ਰਹਿਣੀ ਰਹਿਣੀ ਰਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸੇ ਗਾਣੇ, ਨ੍ਰਿਤ ਜਾਂ ਧੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਤਿਆਰ ਰੈਡੀਮੇਡ ਉੱਤੇ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. "

ਦੂਸਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਲੋਕ-ਪੁਨਰ ਸੁਰਜੀਤੀ ਦੀ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੈਲੀ, ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਅਰਥ ਲਿਆਇਆ: ਨਵੇਂ ਰਚਿਤ ਗਾਣੇ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ। ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਰੂਪ. "ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ" ਰਿਕਾਰਡਿੰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ 1959 ਦੇ ਗ੍ਰੈਮੀ ਅਵਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ "ਲੋਕ" ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਗਈ: 1970 ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ "ਸਰਬੋਤਮ ਨਸਲੀ ਜਾਂ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ (ਰਵਾਇਤੀ ਬਲੂਜ਼ ਸਮੇਤ)" ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ 1987 ਲਿਆਇਆ "ਸਰਬੋਤਮ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ" ਅਤੇ "ਸਰਬੋਤਮ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ" ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰ. ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ "ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ" ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸੀ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ. ਸ਼ਬਦ "ਲੋਕ" 21 ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਰੰਭ ਤਕ, ਗਾਇਕ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੇ ਡੋਨੋਵਾਨ ਅਤੇ ਅਮਰੀਕੀ ਬੌਬ ਡਾਈਲਨ, ਜੋ 1960 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ. ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਿੱਥੇ "ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ" ਦਾ ਅਰਥ ਸਿਰਫ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।[8]

ਵਿਸ਼ਾ[ਸੋਧੋ]

ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿਚ ਅਕਸਰ ਗਾਏ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਲੋਕ ਸਾਧਨ ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਡਾਂਸ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਬਿਰਤਾਂਤ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਹੈ. ਇਹ ਰਵਾਇਤੀ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਕਵਿਤਾ ਵਰਗੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅਰਥ ਅਸਲ ਵਿਚ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ. ਕਈ ਸਭਿਆਚਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਛੋਟੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਪੀਸੋਡਿਕ ਢਾਂਚੇ, ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੱਤ ਅਤੇ ਮੀਡੀਏ ਰੈਜ਼ ਪਲਾਟ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ. ਰਵਾਇਤੀ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਆਇਤ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲੜਾਈਆਂ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਜਾਂ ਦੁਖਾਂਤ ਜਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਆਫ਼ਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕਈ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਈਬਲੀਕਲ ਬੁੱਕ ਆਫ਼ ਜੱਜਜ਼ ਵਿਚ ਪਾਏ ਗਏ ਦਬੋਰਾਹ ਦੇ ਜੇਤੂ ਗੀਤ ਵਿਚ, ਇਹ ਗਾਣੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ. ਗੁੰਮੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਲਈ ਪਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੀਆਂ ਜਾਨਾਂ, ਕਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਨ; ਇਹ ਵਿਰਲਾਪ ਉਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣਿਆਂ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਨਾਇਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਜੌਨ ਹੈਨਰੀ ਜਾਂ ਰਾਬਿਨ ਹੁੱਡ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਰਵਾਇਤੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਬਿਰਤਾਂਤ ਅਲੌਕਿਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਰਹੱਸਮਈ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਭਜਨ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਅਕਸਰ ਰਵਾਇਤੀ ਅਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਪੱਛਮੀ ਸੰਗੀਤਕ ਸੰਕੇਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਗੋਰੀਅਨ ਜਾਪ ਦੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੱਠਵਾਦੀ ਫਿਰਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੌਖਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਵਜੋਂ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗ੍ਰੀਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਧਾਰਮਿਕ ਧਾਰਮਿਕ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਕ੍ਰਿਸਮਸ ਕੈਰੋਲ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ.

ਕੰਮ ਦੇ ਗਾਣੇ ਅਕਸਰ ਕਾਲ ਅਤੇ ਰਿਸਪਾਂਸ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਾਉਣ ਦੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰੱਥ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਉਹ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਨਿਰੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਅਮਰੀਕੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੈਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਇਕ ਜੀਵਨੀ ਜ਼ੁਬਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਜੋਡੀ ਕਾਲਾਂ ("ਡੱਕਵਰਥ ਚੇਨਜ਼") ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰਚ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮਲਾਹ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ. ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਵਿਤਾ, ਅਕਸਰ ਦੁਖਦਾਈ ਜਾਂ ਅਫਸੋਸ ਭਰੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਨਰਸਰੀ ਰਾਇਸ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਬਕਵਾਸ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਰਵਾਇਤੀ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਅਕਸਰ ਵਿਸ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ.[9]

ਲੋਕ ਗਾਣੇ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਾਂ ਅਤੇ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ[ਸੋਧੋ]

ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਦੁਆਰਾ ਸੰਚਾਰਿਤ ਸੰਗੀਤ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਸ਼ਬਦ-ਲਈ-ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਨੋਟ-ਲਈ-ਨੋਟ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀ. ਦਰਅਸਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਇਕ ਕਾਫ਼ੀ ਰਚਨਾਤਮਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਣਬੁਝ ਕੇ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਸੋਧਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ.

ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ" (ਰੌਡ 975) ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਡਲਿਅਨ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਚੌੜੇ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਤਾਰੀਖ ਲਗਭਗ 1900 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਰਿਸ਼ ਜਾਪਦੀ ਹੈ. 1958 ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਾਣਾ ਕਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਗਿਆ (ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਪੈਟ ਹੈ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰੌਡ ਆਫ ਦਿ)। ਅਬਰਡੀਨ ਤੋਂ ਆਈ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਯਾਤਰੀ ਜੇਨੀ ਰੌਬਰਟਸਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਗਲਾ ਰਿਕਾਰਡ 1961 ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ, "ਜੌਕ ਸਟੀਵਰਟ" ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਇਰਿਸ਼ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ. 1976 ਵਿਚ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਕਲਾਕਾਰ ਆਰਚੀ ਫਿਸ਼ਰ ਨੇ ਜਾਣੇ ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਕ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਗੋਲੀ ਲੱਗਣ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਇਸ ਗਾਣੇ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ. 1985 ਵਿਚ ਪੋਗੂਜ਼ ਨੇ ਸਾਰੇ ਆਇਰਿਸ਼ ਹਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹਾਲ ਕਰਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਲਿਆ.

ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਭੁੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਬਾਰਬਾਰਾ ਐਲੇਨ" ਦੇ ਤੌਰ' ਤੇ ਇੱਕ ਗਾਣੇ ਦਾ ਸਿੰਗਲ "ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ" ਰੂਪ ਹੈ. ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ (ਹੇਠਾਂ ਦੇਖੋ) ਦੇ ਫੀਲਡ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗਾਣੇ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਸਕਰਣ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਕੋਈ ਵੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਲੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ "ਅਸਲ" ਸੰਸਕਰਣ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਉਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਰਣ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ.

ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ-ਕਥਾਵਾਚਕ ਸੇਸਿਲ ਸ਼ਾਰਪ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਦੇ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾਤਮਕ ਰੂਪ ਜੀਵ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਕੁਦਰਤੀ ਚੋਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਗੇ: ਸਿਰਫ ਉਹ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਜੋ ਸਧਾਰਣ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹੋਣਗੇ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਮੀਦ ਕਰਾਂਗੇ ਕਿ ਹਰ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਸੁਹਜ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬਣਨਗੇ - ਇਹ ਸਮੂਹਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੈਲਡ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਿਤਕ ਰੁਚੀ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਥੌਮਸ ਪਰਸੀ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਵਰਡਸਵਰਥ ਦੀ ਹੈ. ਇੰਗਲਿਸ਼ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥਨ ਅਤੇ ਸਟੂਅਰਟ ਕੰਪੋਸਰਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਲੋਕ ਥੀਮਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੂਟ ਸਟਾਈਲਾਈਡ ਲੋਕ-ਨਾਚਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋਸਫ਼ ਹੇਡਨ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕ ਧੁਨਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੋਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਪਰ "ਲੋਕ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਉਭਾਰ ਇਕ "ਸਾਰੇ ਯੂਰਪ ਵਿਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕੋਪ" ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੂਰਪ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ' ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਮੱਧ ਯੂਰਪ, ਰੂਸ, ਸਕੈਂਡੇਨੇਵੀਆ, ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਉੱਭਰੇ: ਡਵੋਵਕ, ਸਮੇਟਾਨਾ, ਗਰੈਗ, ਰਿੰਸਕੀ-ਕੋਰਸਕੋਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਜ਼, ਲੀਜ਼ਟ, ਡੀ ਫੱਲਾ, ਵੈਗਨੇਰ, ਸਿਬਲੀਅਸ, ਵੌਗਨ ਵਿਲੀਅਮਜ਼, ਬਾਰਟੋਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧੁਨ ਹਨ।[10]

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

  1. Percy Scholes, The Oxford Companion to Music, OUP 1977, article "Folk Song".
  2. Lloyd, A.L. (1969). Folk Song in England. Panther Arts. p. 13. ISBN 978-0586027165.
  3. he Never-Ending Revival by Michael F. Scully University of Illinois Press Urbana and Chicago 2008 ISBN 978-0-252-03333-9
  4. Middleton, Richard, Studying Popular Music, Philadelphia: Open University Press (1990/2002). ISBN 0-335-15275-9, p. 127.
  5. Ronald D. Cohen Folk music: the basics (CRC Press, 2006), pp. 1–2.
  6. international Folk Music Council definition (1954/5), given in Lloyd (1969) and Scholes (1977).
  7. Charles Seeger (1980), citing the approach of Redfield (1947) and Dundes (1965), quoted in Middleton (1990) p.127.
  8. ersild, Margareta (1976) pp. 53–66. "Om förhållandet mellan vokalt och instrumentalt i svensk folkmusik. Svensk tidskrift för musikforskning 58(2): 53–66. (in Swedish)
  9. Crawford, Richard (1993). The American musical landscape. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-92545-8. OCLC 44954569
  10. Kaminsky, David (2005) pp. 33–41. "Hidden Traditions: Conceptualizing Swedish Folk Music in the Twenty-First Century." Ph.D. Dissertation, Harvard University.