ਸਮੱਗਰੀ 'ਤੇ ਜਾਓ

ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ

ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਇੱਕ ਜ਼ਮੀਨੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੈ ਜੋ ਛੋਟੇ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਸਮ ਸੰਬੰਧੀ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੀਟਰ ਕੋਡ ਵਿੱਚ ਆਈ.ਸੀ ਵਜੋਂ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਆਮ ਤੌਰ ' ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਂ ਲਗਭਗ ਸਾਫ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਣਦੀ ਹੈ , ਇਸ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਸਪਸ਼ਟ-ਸਕਾਈ ਵਰਖਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਆਮ ਤੌਰ ' ਤੇ ਅੰਟਾਰਕਟਿਕਾ ਅਤੇ ਆਰਕਟਿਕ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਪਰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤਾਪਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਰੁਵੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ , ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਕੈਰੇਕਟਰਿਸਟਿਕਸ[ਸੋਧੋ]

ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਧੁੰਦ ਵਰਗੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਬੱਦਲ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਦੋ ਮੁੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧੁੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧੁੰਦ ਤਰਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬਣੇ ਬੱਦਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਬਰਫ਼ ਦੀ ਧੁੰਦ ਸ਼ਬਦ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਰਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੰਮ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਏਅਰਬੋਰਨ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੇਅਰਬੈਂਕਸ, ਅਲਾਸਕਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਰਫ਼ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ) . ਨਾਲ ਹੀ , ਧੁੰਦ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ ' ਤੇ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੰਘਣੀ ਬੱਦਲ ਹੈ , ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਆਮ ਤੌਰ ' ਤੇ ਬਹੁਤ ਪਤਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ' ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ( ਧੁੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਵਾਲੀਅਮ ਵਿੱਚ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹਵਾ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਹਨ ) । . ਹਾਲਾਂਕਿ , ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਅਕਸਰ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੀ ਹੈ , ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ 600 ਮੀਟਰ ( 2,000 ਫੁੱਟ ) ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਡਾਇਮੰਡ ਧੂੜ ਦੀ ਪਰਤ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ 20 ਤੋਂ 30 ਮੀਟਰ ( 66 ਤੋਂ 98 ਫੁੱਟ) ਤੋਂ 300 ਮੀਟਰ (980 ਫੁੱਟ) ਤੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਕਸਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਖੇਪ ਫਲੈਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਛੋਟੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ, ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਸ ਵਰਤਾਰੇ ਨੂੰ ਇਸਦਾ ਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਹੀਰੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਸੁਕੂਬਾ ਵਿਖੇ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀਰੀਅਲ ਫੋਟੋਆਂ ਹਨ ; ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਨੋਟ ਕਰੋ। ਤਾਪਮਾਨ -2°C, ਸਾਪੇਖਿਕ ਨਮੀ ਲਗਭਗ 100 % ਸੀ। ਇਹ ਫੋਟੋਆਂ ਸਿਰਫ ਚਮਕਦਾਰ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਕੈਪਚਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਫਾਰਮੇਸ਼ਨ[ਸੋਧੋ]

ਇਹ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਦੋਂ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤਾਪਮਾਨ ਦਾ ਵਿਗਾੜ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਗਰਮ ਹਵਾ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਗਰਮ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਭਾਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭਾਫ਼ ਵੀ ਪਹੁੰਚਾਏਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਤ੍ਹਾ ਹਵਾ ਦੀ ਸਾਪੇਖਿਕ ਨਮੀ ਵਧੇਗੀ। ਜੇਕਰ ਸਤ੍ਹਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਾਪੇਖਿਕ ਨਮੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਬਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਾਪਮਾਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਪੁਆਇੰਟ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, 0°C (32 °F), ਜਾਂ ਬਰਫ਼ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਜਾਂ ਪਿਘਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਅਕਸਰ 0°C (32 °F) ਦੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 0 °C (32 °F ) ਅਤੇ ਲਗਭਗ -39°C (-38 °F) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਸਾਪੇਖਿਕ ਨਮੀ ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਧੁੰਦ ਜਾਂ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਫ੍ਰੀਜ਼ਿੰਗ ਪੁਆਇੰਟ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਤਰਲ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਰਾਜ ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਪਰਕੂਲਡ ਪਾਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਛੋਟੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਜਾਂ ਧੂੜ ਵਰਗੇ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਲਗਭਗ -10°C (14 °F) ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਜੰਮਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜੰਮਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਕਣ (ਬਰਫ਼ ਨਿਊਕਲੀਅਸ) ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਰਲ ਤੋਂ -39°C (-38 °F) ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀਆਂ ਅੰਟਾਰਕਟਿਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਲਗਭਗ -25°C (-13°F) ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਆਮ ਹੈ। ਨਕਲੀ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੋਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਕੀ ਰਿਜ਼ੋਰਟ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਆਪਟੀਕਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ[ਸੋਧੋ]

ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਅਕਸਰ ਹਲੋਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੁੱਤੇ, ਹਲਕੇ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਆਦਿ। ਸਿਰਸ ਜਾਂ ਸਿਰਸਟ੍ਰਾਟਸ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ, ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਸਧਾਰਨ ਹੈਕਸਾਗੋਨਲ ਆਈਸ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਮਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਬਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਮੇਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਆਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ - ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਹੈਕਸਾਗੋਨਲ ਪਲੇਟਾਂ ਜਾਂ ਕਾਲਮ - ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿਜ਼ਮ ਵਾਂਗ, ਖਾਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਤ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਰਿਫ੍ਰੈਕਟ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕਲਾਈਮੈਟੋਲਾਜੀ[ਸੋਧੋ]

ਜਦੋਂ ਕਿ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਠੰਡ ਹੈ, ਇਹ ਅੰਟਾਰਕਟਿਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਕਸਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਸਾਲ ਦੇ ਆਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਵੇਰਡਟਫੇਗਰ (1970) ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਟਾਰਕਟਿਕਾ ਦੇ ਪਠਾਰ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਔਸਤਨ 316 ਦਿਨ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਦੋਕ ਅਤੇ ਲੀਲੇ (1977) ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ 1967 ਵਿੱਚ ਪਠਾਰ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ 70 % ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਖਾ ਹੀਰੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ।ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਿਘਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਲ ਲਈ ਕੁੱਲ ਵਰਖਾ ਸਿਰਫ 25 ਮਿਲੀਮੀਟਰ (0.98 ਇੰਚ) ਸੀ।

ਮੌਸਮ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟਿੰਗ ਅਤੇ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ[ਸੋਧੋ]

ਡਾਇਮੰਡ ਧੂੜ ਕਈ ਵਾਰ ਆਟੋਮੇਟਿਡ ਏਅਰਪੋਰਟ ਮੌਸਮ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਲਈ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੇਲੋਮੀਟਰ ਅਤੇ ਵਿਜ਼ੀਬਿਲਟੀ ਸੈਂਸਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡਿੱਗਦੇ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਛੱਤ ਨੂੰ ਜ਼ੀਰੋ ( ਓਵਰਕਾਸਟ ਆਕਾਸ਼) ਵਜੋਂ ਰਿਪੋਰਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਨਿਰੀਖਕ ਸਾਫ਼ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਬੇਰੋਕ ਦਿੱਖ ਵੱਲ ਸਹੀ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਘੰਟੇ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀਰੇ ਦੀ ਧੂੜ ਲਈ ਮੀਟਰ ਪਛਾਣਕਰਤਾ ਆਈ.ਸੀ ਹੈ।

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

ਨੋਟ ਕਰੋ ਕਿ ਚਿੱਤਰ ਨੰਗੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਊਟ-ਆਫ-ਫੋਕਸ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਨੂੰ ਕੈਪਚਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ, ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।