ਸਮੱਗਰੀ 'ਤੇ ਜਾਓ

ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਆਜ਼ਾਦ ਵਿਸ਼ਵਕੋਸ਼ ਤੋਂ
ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਜ਼
ਇੱਕ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਮਾਂ ਅਤੇ ਧੀ ਅੰ. 1920 ਵਿੱਚ
ਕੁੱਲ ਅਬਾਦੀ
500,000[1]
ਅਹਿਮ ਅਬਾਦੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ
 ਭਾਰਤ
  • 300,000-400,000 (1996)[2]
  • 125,000-150,000 (2023)[3][4]
 ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ86,000[5]
 ਆਸਟਰੇਲੀਆ22,000
 ਕੈਨੇਡਾ22,000
 ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼20,000[6]
 ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ20,000
 ਮਿਆਂਮਾਰ19,200[7]
 ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ15,861
 ਮਲੇਸ਼ੀਆ10,310
 ਸਿੰਗਾਪੁਰ4,800
 ਪਾਕਿਸਤਾਨ<1,500[8]
ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ
ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ (ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ · ਭਾਰਤੀ)
ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ (ਹਿੰਦੀ · ਉਰਦੂ)
ਕਈ ਹੋਰ ਭਾਰਤੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ
ਧਰਮ
ਬਹੁਮਤ:
ਈਸਾਈ ਧਰਮ (ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ · ਕੈਥੋਲਿਕ)
ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ:
ਹਿੰਦੂ ਧਰਮ · ਇਸਲਾਮ · ਸਿੱਖ ਧਰਮ
ਸਬੰਧਿਤ ਨਸਲੀ ਗਰੁੱਪ
ਐਂਗਲੋ-ਬਰਮੀ, ਸਕਾਟਿਸ਼-ਭਾਰਤੀ, ਆਇਰਿਸ਼ ਭਾਰਤੀ, ਬਰਗਰ, ਕ੍ਰਿਸਟਾਂਗ ਲੋਕ, ਇੰਡੋ ਲੋਕ, ਸਿੰਗਾਪੁਰੀ ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ, ਮੈਕਾਨੀ ਲੋਕ, ਇੰਡੋ-ਆਰੀਅਨ ਲੋਕ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਲੋਕ, ਭਾਰਤੀ ਡਾਇਸਪੋਰਾ

ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ ਲੋਕ ਜਾਂ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਲੋਕ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ: ਮਿਸ਼ਰਤ ਭਾਰਤੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮੂਲ ਦੇ ਲੋਕ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਜਾਂ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਅਰਥ ਹੁਣ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹੈ,[9][10] ਪਰ ਉਲਝਣਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਸਫੋਰਡ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ, ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ: "ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ, ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਪਰ ਜਨਮੇ ਜਾਂ ਬਰਤਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ (ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ) ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮੂਲ ਦੇ ਜਾਂ ਜਨਮ ਪਰ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ"।[11][ਬਿਹਤਰ ਸਰੋਤ ਲੋੜੀਂਦਾ] ਮੱਧ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਫਿੱਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਏਸ਼ੀਅਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਇੰਡੀਅਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੇਖ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਮਿਸ਼ਰਤ ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜਿਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹੈ।

ਆਲ ਇੰਡੀਆ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ, ਜਿਸਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1926 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਵਿਲੱਖਣ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਈਸਾਈ ਹਨ, ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਬੰਧ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।[12] ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਖੇਤਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਜਾਂ ਬੰਗਾਲ ਦੀ ਬਜਾਏ ਭਾਰਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।[12] 2 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਐਂਗਲੋ ਇੰਡੀਅਨ ਦਿਵਸ ਵਜੋਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਰਤਾਨਵੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਸਬੰਧਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਨਵੇਂ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹ ਨੇ ਆਬਾਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਪਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ-ਥਲੱਗ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸੰਖਿਆ 1947 ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਗਭਗ 300,000 ਤੋਂ ਘਟ ਕੇ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 125,000-150,000 ਰਹਿ ਗਈ। ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਭਾਰਤ (ਰਾਜ) ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼-ਭਾਰਤੀ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਕਲੰਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਕੁਝ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦੀ ਨਸਲੀ ਗੈਰ-ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਿਤ ਜਾਂ ਗਲਤ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਜਾਂ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ, ਕੈਨੇਡਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰ ਗਏ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਭਾਰਤੀ ਡਾਇਸਪੋਰਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੇ ਹਨ।[13][14]

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਆਂਮਾਰ ਵਿੱਚ ਐਂਗਲੋ-ਬਰਮੀਜ਼ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਬਰਗਰਜ਼।[15]

ਇਤਿਹਾਸ

[ਸੋਧੋ]

"ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ" ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰਤੋਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਿਸ਼ਰਤ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ "ਯੂਰੇਸ਼ੀਅਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਬਦਲ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੁਣ "ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।[16] ਇਹ ਭਾਈਚਾਰਾ 1639 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਮਦਰਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਸਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੇ 1791 ਤੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸਿਵਲ, ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। 1857 ਦੇ ਭਾਰਤੀ ਵਿਦਰੋਹ ਦੌਰਾਨ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ ਤੋਂ ਰੇਲਵੇ, ਡਾਕ ਅਤੇ ਟੈਲੀਗ੍ਰਾਫ ਸੇਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਸਟਮ ਦੀਆਂ ਰਣਨੀਤਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੂਜੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਸੰਦੀਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। 1919 ਵਿੱਚ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਖਵੀਂ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ।

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ

[ਸੋਧੋ]

18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅਖੀਰ ਅਤੇ 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਈਸਟ ਇੰਡੀਆ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਫ਼ਸਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਪਤਨੀਆਂ ਲੈਣਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।[17][8] 1780 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਵਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰਤੀ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਰਸਾਂ ਵਜੋਂ ਨਾਮਜ਼ਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। 19ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੱਧ ਤੱਕ, ਲਗਭਗ 40,000 ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੈਨਿਕ ਸਨ, ਪਰ 2,000 ਤੋਂ ਘੱਟ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਪਰ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸੁਏਜ਼ ਨਹਿਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਔਰਤਾਂ ਜਲਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਆਈਆਂ।[8]

ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਰਾਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕੁਝ ਝਿਜਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਵਿਆਹ ਦੀ ਨੀਤੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ। 1688 ਵਿੱਚ ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਜਾਰਜ ਵਿਖੇ ਆਪਣੀ ਕੌਂਸਲ ਨੂੰ ਬੋਰਡ ਆਫ਼ ਡਾਇਰੈਕਟਰਜ਼ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: "ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੋਲਡੀਅਰਜ਼ (sic) ਨੂੰ ਮੂਲ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਮ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜੈਂਟਲ ਵੂਮੈਨ ਕਾਫ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।" 1741 ਤੱਕ, ਹਰੇਕ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੁਗਤਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਵਜੋਂ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਫੋਰਟ ਸੇਂਟ ਜਾਰਜ ਵਿਖੇ ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਰਤਗਾਲੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਵਜੋਂ ਪਾਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜ਼ਮੀਨੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਮੁੱਦੇ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਚਿੰਤਤ ਸਨ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ "ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ" ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਬੰਧਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਆਹੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਆਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਫੌਜੀ ਆਬਾਦੀ 18ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੌ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਕੇ 1790 ਦੀ ਰਾਇਲ ਐਂਡ ਕੰਪਨੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ 18,000 ਹੋ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਅੰਕੜੇ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਭਾਰਤੀ ਸਿਪਾਹੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਪਨੀ ਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਜ ਸ਼ਾਸਨ ਦੌਰਾਨ ਫੌਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਹਿਵਾਸ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਨੇਮ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਦਮੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਆਪਣੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਫਸਰ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ-ਕਰਨਲ ਜੇਮਜ਼ ਕਿਰਕਪੈਟ੍ਰਿਕ ਜੋ 1764 ਵਿੱਚ ਮਦਰਾਸ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੁਗਲ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਤਾਮਿਲ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਬੋਲਦੇ ਸਨ।[18] ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਵਤਨ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਭਿਆਸਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਪਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਵੇਂ ਨਾਮਾਤਰ ਈਸਾਈ ਸਥਾਨਕ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੂਰ, ਬੀਫ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਬਣਨਾ। ਕਿਰਕਪੈਟ੍ਰਿਕ ਨੇ 1800 ਵਿੱਚ ਖੈਰ-ਉਨ-ਨਿਸਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਸੱਯਦਾ ਕੁਲੀਨ ਔਰਤ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਵੀ ਅਪਣਾ ਲਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੈਦਰਾਬਾਦੀ ਕੁਲੀਨ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਲੀਅਮ ਫਰੇਜ਼ਰ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਕ ਭਾਰਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਾ ਗਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗਾਲਿਬ ਵਰਗੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪ੍ਰਸਤੀ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਹਿੰਦੂ ਅਤੇ ਮੁਸਲਿਮ ਦੋਵਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦਰਜਨਾਂ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਹਨਾਂ ਯੂਨੀਅਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬੱਚੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੇਮਜ਼ ਸਕਿਨਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿਕੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਵੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਸਕਾਟਿਸ਼ ਕੰਪਨੀ ਅਫਸਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਭੋਜਪੁਰ ਖੇਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਕੁਲੀਨ ਔਰਤ, ਮਰਾਠਾ ਫੌਜ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਬੰਗਾਲ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਸਕਿਨਰਜ਼ ਹਾਰਸ ਨਾਮਕ ਆਪਣੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਖੜ੍ਹੀ ਕੀਤੀ।[18]

ਈਸਾਈ ਧਾਰਮਿਕ ਅਭਿਆਸ

[ਸੋਧੋ]

ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਈਸਾਈ ਧਰਮ ਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਹਨ।[19] ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦਾ ਈਸਾਈ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨਸਲੀ ਸਮੂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।[37] ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ "ਚਰਚਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਾਰਡੀਨਲ, ਆਰਚਬਿਸ਼ਪ, ਬਿਸ਼ਪ, ਪੁਜਾਰੀ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਦਿਅਕ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।"[20]

ਮੌਜੂਦਾ ਭਾਈਚਾਰੇ

[ਸੋਧੋ]

ਭਾਰਤ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗਰੰਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਏਕੀਕਰਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸਰਕਾਰ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੰਗਠਨ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਦੂਜੇ ਭਾਰਤੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਆਵੇ। ਐਂਗਲੋ ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਫਰੈਂਕ ਐਂਥਨੀ ਅਤੇ ਐਸ.ਐਚ. ਸਨ।[ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਜ਼ 'ਤੇ 2013 ਦੇ ਬੀਬੀਸੀ ਨਿਊਜ਼ ਫੀਚਰ ਵਿੱਚ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਕ੍ਰਿਸ ਗ੍ਰਿਫਿਥਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ: "ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਸੰਗੀਤ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਐਂਗਲਬਰਟ ਹੰਪਰਡਿੰਕ (ਜਨਮ ਮਦਰਾਸ), ਪੀਟਰ ਸਰਸਟੇਡ (ਦਿੱਲੀ) ਅਤੇ ਕਲਿਫ ਰਿਚਰਡ (ਲਖਨਊ) ਹਨ। ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ (ਕੋਈ ਵੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼-ਇੰਡੀਅਨ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ) ਦੀ ਢਿੱਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਕਟਰ ਨਾਸਿਰ ਹੁਸੈਨ, ਫੁੱਟਬਾਲਰ ਮਾਈਕਲ ਚੋਪੜਾ ਅਤੇ ਅਦਾਕਾਰ ਬੇਨ ਕਿੰਗਸਲੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।"[21]

ਏਅਰ ਵਾਈਸ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਮੌਰਿਸ ਬਾਰਕਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਏਅਰ ਮਾਰਸ਼ਲ ਸਨ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੱਤ ਹੋਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਉਸ ਅਹੁਦੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ। ਕਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਏਅਰ ਮਾਰਸ਼ਲ ਮੈਲਕਮ ਵੋਲਨ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਹ ਆਦਮੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ 1971 ਦੀ ਜੰਗ ਜਿੱਤੀ ਸੀ।[22] ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਅਤੇ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।[23]

ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਭਾਰਤੀ ਸੈਕੰਡਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ, ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਿੱਖਿਆ ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰੈਂਕ ਐਂਥਨੀ, ਜੋ ਇਸਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਏ.ਈ.ਟੀ. ਬੈਰੋ, ਅੱਧੀ ਸਦੀ ਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਇਸਦੇ ਸਕੱਤਰ ਸਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤੀ ਰਸਮੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਵਾਨਗੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਕਾਫ਼ੀ ਆਸਾਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨੌਰਮਨ ਪ੍ਰਿਚਰਡ ਪੈਰਿਸ, ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ 1900 ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਤਗਮੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮੇ ਜੇਤੂ ਬਣੇ। ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਿੱਚ ਰੋਜਰ ਬਿੰਨੀ ਭਾਰਤੀ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦੀ 1983 ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਜਿੱਤ ਦੌਰਾਨ ਮੋਹਰੀ ਵਿਕਟ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਿਲਸਨ ਜੋਨਸ ਭਾਰਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਬਿਲੀਅਰਡਸ ਚੈਂਪੀਅਨ ਸੀ।

ਅੱਜ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 350,000-400,000 ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ,[24] ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੋਲਕਾਤਾ, ਚੇਨਈ, ਬੰਗਲੌਰ, ਮੁੰਬਈ, ਦਿੱਲੀ, ਹੈਦਰਾਬਾਦ, ਰਤਲਾਮ, ਕੋਚੀ, ਪੁਣੇ, ਕੋਲਮ,[25] ਸਿਕੰਦਰਾਬਾਦ, ਮੈਸੂਰ, ਮੰਗਲੁਰੂ, ਕੋਲਾਰ ਗੋਲਡ ਫੀਲਡਜ਼, ਕਾਨਪੁਰ, ਲਖਨਊ, ਆਗਰਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ, ਮਦੁਰਾਈ, ਕੋਇੰਬਟੂਰ, ਪੋਥਾਨੂਰ, ਤਿਰੂਚਿਰਾਪੱਲੀ, ਨੀਲਗਿਰੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਸਪੇਟ ਅਤੇ ਹੱਟੀ ਗੋਲਡ ਮਾਈਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਦੱਖਣੀ ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਕੇਰਲਾ ਦੇ ਅਲਾਪੁਝਾ, ਕੋਝੀਕੋਡ, ਕੈਨਨੋਰ (ਕੰਨੂਰ) ਕਸਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਗੋਆ ਅਤੇ ਪਾਂਡੀਚੇਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਦੇ ਕੁਝ ਕਸਬਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਮਾਲਪੁਰ, ਮੈਕਕਲਸਕੀਗੰਜ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੇਹਰਾਦੂਨ, ਝਾਰਖੰਡ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰਾਂਚੀ, ਧਨਬਾਦ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਸਨਸੋਲ, ਖੜਗਪੁਰ, ਕਾਲੀਮਪੋਂਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਆਬਾਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਓਡੀਸ਼ਾ ਦੇ ਖੁਰਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਟਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਆਬਾਦੀ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।[7] ਕੋਲਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੰਗਾਸਰੀ ਕੇਰਲਾ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉੱਥੇ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਢਾਂਚੇ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਸਿਵਾਏ 1902 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਗਏ ਤੰਗਾਸਰੀ ਲਾਈਟਹਾਊਸ ਦੇ।[26]

ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਕੈਨੇਡਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੁਝ ਯੂਰਪੀਅਨ ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਵਸ ਗਏ ਹਨ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਐਂਗਲੋ-ਇੰਡੀਅਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਏਕੀਕਰਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।[27] ਬਰਮਾ ਵਿੱਚ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਕਸਰ ਸਥਾਨਕ ਐਂਗਲੋ-ਬਰਮੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ ਪਰ 1962 ਵਿੱਚ ਬਰਮਾ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਸਰਕਾਰ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕੂਲ ਵਿਤਕਰੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਹੁਣ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਗਏ ਹਨ।

ਹਵਾਲੇ

[ਸੋਧੋ]
  1. ↑ Moore, Gloria J. (1996). "A Brief History of the Anglo-Indians". International Journal of Anglo-Indian Studies. 1 (1).
  2. ↑ Lobo, Ann (1996). "Anglo-Indian Schools and Anglo-Indian Educational Disadvantage, Part 2". International Journal of Anglo-Indian Studies. 1 (2).
  3. ↑ "Anglo-Indians in India". Minority Rights Group. 2023.
  4. ↑ Andrews, Robyn & Raj, Merin Simi. (2021). Anglo-Indian identity: past and present, in India and the diaspora. Switzerland: Palgrave Macmillan.
  5. ↑ Blair Williams, Anglo Indians, CTR, 2002, p.189
  6. ↑ Anton Williams, Jake Peterson, Alexsander Stevenova, Jennifer Michealson's New Survey (2016) of Bangladesh Population Research: "There are almost 20,000 Anglo-Indians living in Bangladesh." (The Natives of India) The Comparative Studies about Bangladesh.
  7. ↑ 7.0 7.1 Wright, Roy Dean; Wright, Susan W. "The Anglo-Indian Community in Contemporary India" (PDF). Midwest Quarterly. XII (Winter, 1971): 175–185. Retrieved 19 March 2015.
  8. ↑ 8.0 8.1 8.2 Fisher, Michael H. (2007), "Excluding and Including 'Natives of India': Early-Nineteenth-Century British-Indian Race Relations in Britain", Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East, 27 (2): 303–314 [304–5], doi:10.1215/1089201x-2007-007, S2CID 146613125
  9. ↑ Oxford English Dictionary, 2nd ed. (1989)
  10. ↑ "Anglo-Indian", Dictionary.com.
  11. ↑ "Anglo-Indian". Oxford Dictionary Online. Archived from the original on 14 November 2011. Retrieved 2012-01-30.
  12. ↑ 12.0 12.1 Andrews, Robyn (2013). Christmas in Calcutta: Anglo-Indian Stories and Essays. SAGE Publishing India. ISBN 978-81-321-1814-5.
  13. ↑ Diaspora, India High Level Committee on the Indian (2001). Report of the High Level Committee on the Indian Diaspora (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Indian Council of World Affairs.
  14. ↑ "Some corner of a foreign field". The Economist. 21 October 2010. Archived from the original on 2023-02-03. Retrieved 2023-03-07.
  15. ↑ Ferdinands, Rodney (1995). Proud & Prejudiced: the story of the Burghers of Sri Lanka (PDF). Melbourne: R. Ferdinands. pp. 2–32. ISBN 0-646-25592-4. Archived from the original (PDF) on 22 March 2015.
  16. ↑ "Eurasian". Dictionary.com. Archived from the original on 8 December 2008. Retrieved 2009-01-13.
  17. ↑ Fisher, Michael Herbert (2006), Counterflows to Colonialism: Indian Traveller and Settler in Britain 1600–1857, Orient Blackswan, pp. 111–9, 129–30, 140, 154–6, 160–8, ISBN 81-7824-154-4
  18. ↑ 18.0 18.1 William., Dalrymple (2011), White Mughals : love and betrayal in eighteenth-century India, CNIB, ISBN 978-0-616-60849-4, OCLC 1012165963
  19. ↑ Andrews, Robyn (2013). Christmas in Calcutta: Anglo-Indian Stories and Essays (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). SAGE Publications India. pp. 67–68, 76. ISBN 978-81-321-1881-7. ...that 'all Anglo-Indians are Christian, but not all Christians are Anglo-Indians'.
  20. ↑ Ratti, Manav (2013). The Postsecular Imagination: Postcolonialism, Religion, and Literature (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Routledge. p. 73. ISBN 978-1-135-09689-2. The Anglo-Indian community in India insists on its minority identity: its biological connection to the British, English as its native language, and its Christian faith.
  21. ↑ Griffiths, Kris (4 January 2013). "Anglo-Indians: Is their culture dying out?". BBC News. Retrieved 19 March 2015.
  22. ↑ "Anglo-Indians in the Indian Air Force". Sumgenius.com.au. Archived from the original on 15 February 2011. Retrieved 2010-10-27.
  23. ↑ Anthony, Frank. Britain's Betrayal in India: The Story of the Anglo Indian Community. Second Edition. London: The Simon Wallenberg Press.
  24. ↑ "The young Anglo-Indians retracing their European roots". BBC News (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ (ਬਰਤਾਨਵੀ)). 2023-02-20. Retrieved 2024-05-10.
  25. ↑ "In Kerala Anglo-Indians are 100,000 strong, not minuscule 124!". Onmanorama. On Manorama. 13 December 2019. Retrieved 13 December 2019.
  26. ↑ "Death knell for Buckingham canal at Thangasseri". The New Indian Express. Archived from the original on 2 April 2015. Retrieved 20 March 2015.
  27. ↑ The Anglo-Indian Australian Story: My Experience, Zelma Phillips 2004

ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ

[ਸੋਧੋ]
"https://pa.wikipedia.org/w/index.php?title=ਐਂਗਲੋ-ਭਾਰਤੀ_ਲੋਕ&oldid=835693" ਤੋਂ ਲਿਆ