ਲਾਵਨੀ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
Lavani
Lavani 1.jpg
ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੂਲਮ17th century
ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਸਾਜ਼Dholak

ਲਾਵਨੀ ( ਮਰਾਠੀ ) ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ੈਲੀ ਹੈ। [1] ਲਾਵਨੀ ਰਵਾਇਤੀ ਗਾਣੇ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਇਕ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਲਾਵਨੀ ਇਸਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਲ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਲਾਵਾਨੀ ਨੇ ਮਰਾਠੀ ਲੋਕ ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ। [2] ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਮੱਧ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਔਰਤ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨੌ-ਵਿਹੜੇ ਲੰਮੀ ਸਾੜੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਣੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਟੈਂਪੋ ਵਿਚ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ[ਸੋਧੋ]

ਇੱਕ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਾਵਨੀ ਸ਼ਬਦ ਲਾਵਣਿਆ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਸੁੰਦਰਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਮਾਰਥੀ ਲਵੇਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ੈਲੀਆਂ[ਸੋਧੋ]

ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਤੇ, ਲੋਕ ਨਾਚ ਦੀ ਇਹ ਵਿਧਾ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਵਿਭਿੰਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਮਾਜ, [3] ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। 'ਲਾਵਨੀ' ਵਿਚ ਗਾਣੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹਨ ਅਤੇ ਸੰਵਾਦ ਸਮਾਜਿਕ-ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਅੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। [4] ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇਸ ਨੂੰ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਲਈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਅਤੇ ਮਨੋਬਲ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਲਾਵਨੀ ਗਾਣੇ, ਜੋ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵਕ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਲਕਾ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤ ਗਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। [5] ਲਾਵਨੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਨਿਰਗੁਨੀ ਲਾਵਨੀ (ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ) ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀ ਲਵਾਨੀ (ਭਾਵਨਾਤਮਕ) ਹਨ। ਨਿਰਗੁਨੀ ਪੰਥ ਦਾ ਭਗਤੀ ਸੰਗੀਤ ਸਾਰੇ ਮਾਲਵੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।

ਲਾਵਨੀ ਦੋ ਵੱਖ ਵੱਖ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਈ, ਅਰਥਾਤ ਫਾਦਾਚੀ ਲਾਵਨੀ ਅਤੇ ਬੈਥਾਚੀ ਲਾਵਨੀ। ਨਾਟਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਾਵਨੀ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਦਾਚੀ ਲਾਵਾਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਲਾਵਾਨੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਅਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਇਕ ਬੰਦ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਗਾਇਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਕ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਬੈਥਾਚੀ ਲਵਾਨੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਪਹਿਰਾਵਾ[ਸੋਧੋ]

ਲਾਵਨੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਗਭਗ 9 ਗਜ਼ ਦੀ ਲੰਬੀ ਸਾੜ੍ਹੀ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਜੂੜਾ (ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ਜੂਡਾ ਜਾਂ ਮਰਾਠੀ ਵਿਚ ਅੰਬਡਾ) ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਗਹਿਣੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹਾਰ, ਮੁੰਦਰੀ, ਪਾਇਲ, ਕਮਰਪੱਟਾ (ਕਮਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬੈਲਟ), ਕੜਾ ਆਦਿ ਗਹਿਣੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੱਥੇ' ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਬਿੰਦੀ ਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਸਾੜੀ ਪਹਿਨਦੀਆਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੌਵਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾੜੀ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾੜੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਧੇਰੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। [6]

ਕਈ ਵਾਰ ਕੁਝ ਆਦਮੀ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਾਵਨੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿੰਨਰ (ਨਰ ਡਾਂਸਰ) ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਆਦਮੀ ਲੀਡ ਡਾਂਸਰ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿਚ ਡਾਂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਹਾਲਾਂਕਿ ਲਾਵਨੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1560 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਵੀ ਲੱਭੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਪੇਸ਼ਵਾ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਵਿਚ ਆਈ। ਕਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਰਾਠੀ ਸ਼ਾਇਰ ਕਵੀ-ਗਾਇਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਪਰਸ਼ਰਾਮ (1754-1844), ਰਾਮ ਜੋਸ਼ੀ (1762-1812), ਅਨੰਤ ਫੰਦੀ (1744-1819), ਹੋਨਾਜਾ ਬਾਲਾ (1754-1844), ਪ੍ਰਭਾਕਰ (1769-1843), ਸਗਨਭਾਓ ਅਤੇ ਲੋਕ ਸ਼ਾਹੀ ਅੰਨਾਭੂ ਸਾਥੀ (1 ਅਗਸਤ 1920 - 18 ਜੁਲਾਈ 1969) ਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ੈਲੀ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ। ਲੋਕਸ਼ਹਿਰ ਬਸ਼ੀਰ ਮੋਮਿਨ ਕਵਾਟੇਕਰ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਵਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀਸ਼ਰ / ਕਵੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਰੇਖਾ ਪੁਨੇਕਰ, ਸੰਧਿਆ ਮਾਣੇ, ਰੋਸ਼ਨ ਸਤਕਰ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਮਾਸ਼ਾ ਸਮੂਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹਨਾਜੀ ਬਾਲਾ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਤਬਲਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬੈਥਾਚੀ ਲਾਵਨੀ, ਇਕ ਉਪ- ਉਪਕਰਣ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਗਾਇਕੀ ਦੁਆਰਾ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੱਤਿਆਭਾਮਾਈ ਪੰਧੇਰਪੁਰਕਰ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾਬਾਈ ਵਾਈਕਰ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਾਵਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ੋਸ਼ਣਕਾਰ ਹਨ।

ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲਾਵਨੀ ਜਿਆਦਾਤਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਸਟੇਜ ਤੇ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਹੀ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਲਾਵਨੀ ਲਿਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਿਥਾਬਾਈ ਨਾਰਾਇਣਗਾਂਕਰ, ਕਾਂਤਾਬਾਈ ਸਤਰਕਰ, ਸੂਰੇਖਾ ਪੁਨੇਕਰ, ਮਨਗਲਾ ਬਨਸੋਡ, ਸੰਧਿਆ ਮਾਣੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਸਤਰਕਰ ਮੰਨੇ ਪ੍ਰਮੰਨੇ ਲਾਵਨੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਲਾਕਾਰ ਹਨ। ਲਾਵਨੀ ਨੂੰ ਇਕ ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗਾਣਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਔਰਤ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲਾਵਾਨੀ ਡਾਂਸਰ ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਜਾਤੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਰ ਕੋਲਹਾਟੀ, ਅਤੇ ਮਤੰਗ ਦੇ ਹਨ।

ਮਰਾਠੀ ਫਿਲਮਾਂ ਨੇ ਲਾਵਨੀ ਗਾਇਕੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਪਿੰਜਾਰਾ ਅਤੇ ਨਤਰੰਗ ਵਰਗੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਰਵਾਇਤੀ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਬਲਕਿ ਲਾਵਨੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

ਬਾਹਰੀ ਲਿੰਕ[ਸੋਧੋ]

  1. Thielemann, Selina (2000). The Music of South Asia. New Delhi: A. P. H. Publishing Corp. p. 521. ISBN 978-81-7648-057-4. 
  2. The Encyclopaedia Of Indian Literature (Volume Two) (Devraj To Jyoti), Volume 2 By Amaresh Datta,p 1304
  3. Shirgaonkar, Varsha.
  4. The Encyclopaedia Of Indian Literature (Volume Two) (Devraj To Jyoti), Volume 2 By Amaresh Datta, p 1304
  5. History of Indian theatre, Volume 2, By Manohar Laxman Varadpande, p 164
  6. Shirgaonkar, Varsha ""Glimpses of Jewellery in Lavanis" " Rasika-Bharati ( Prof.