ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਸੰਯੁਕਤ ਮੌਲਿਕ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧਕ 1960 ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਗਈ, "ਪਿਲ" ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਿਵਾਰਿਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ।

ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਯੋਜਨ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨੂੰ "ਵਿਦਿਅਕ, ਵਿਆਪਕ ਡਾਕਟਰੀ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਨਾਬਾਲਗ ਸਮੇਤ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਜ਼ਾਦੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਣ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ" ਬਾਰੇ ਨੀਤੀ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੈ।[1] ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉਮਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਬਾਹਰੀ ਕਾਰਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਆਹੁਤਾ ਸਥਿਤੀ, ਕਰੀਅਰ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਵਿੱਤੀ ਸਥਿਤੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਪਾਹਜਤਾ, ਜੋ ਕਿ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਨ ਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਿਨਸੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋਵੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਲਈ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹੋਰ ਤਕਨੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨਸੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ, ਰੋਕਥਾਮ ਅਤੇ ਜਿਨਸੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਲਾਗਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਪੂਰਵ-ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਅਤੇ ਬਾਂਝਪਨ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਰਲਡ ਹੈਲਥ ਆਰਗੇਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਗਰਭਪਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਯੋਜਨ ਵਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰਭਪਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਾਲਾਂਕਿ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਪੱਧਰ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ।[2][3][4]

ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਿਯੋਜਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸਮਰੂਪ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਗਰਭ ਨਿਰੋਧ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਅਣਵਿਆਹੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਉਮਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਰੀਅਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਜਵਾਨ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੋੜੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਦੇਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ); ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਇੱਕ ਕੈਚ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਧਾਰਨਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਚਰਚਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਔਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਨਨ ਦੀ ਖੁਦਮੁਖਤਿਆਰੀ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਮੁਹਾਰਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ-ਮਰਦ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਗਰਭ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ (ਸਪੇਸਿੰਗ ਚਿਲਡਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ)।

ਉਦੇਸ਼[ਸੋਧੋ]

ਇਕ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰੋਤ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਸਮੇਂ, ਸਮਾਜਕ, ਵਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਰੋਤ ਉਪਲਬਧ ਹਨ।[5] ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਜੋੜੇ, ਆਦਮੀ ਜਾਂ ਬੱਚਾ ਜਿਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬੱਚੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਸਰੋਤ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਟੀਚੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ।[6] ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਜੋੜਾ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਕੁਦਰਤੀ ਜਨਮ, ਸਰਜਨ, ਨਕਲੀ ਗਰਭਦਾਨ, ਜਾਂ ਗੋਦ ਲੈਣ ਦੇ ਵਿਕਲਪਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗਰਭ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਨਮ ਨਿਯੰਤ੍ਰਣ, ਗਰਭ ਨਿਰੋਧਕ, ਜਾਂ ਸਰੀਰਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੋਕਥਾਮ।[dubious ]

ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।[7] ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ[8], ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ' ਤੇ ਕੋਈ ਮੱਧਮ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ।[9] ਜੀਵਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ ਆਰਥਿਕ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਬਗੈਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:

  • ਸਿੰਗਲ ਮਾਪੇ 
  • ਪਿਤਾ ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। 
  • ਸਿੰਗਲ 
  • ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ 
  • ਗਰੀਬ 
  • ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ 3 ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਹਨ 
  • ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬਿਮਾਰ ਹਨ

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗੋਦ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਹੈ ਕਿ ਗੋਦ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਗੋਦ ਲੈਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਲੇਟਲ ਜਾਂ ਬਚਪਨ ਦੀ ਅਪੰਗਤਾ ਦੇ ਖ਼ਰਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬੀਮਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪੂਰਵ-ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਪੇਟਲ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਕਾਰਕਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ। ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਅਤੇ / ਜਾਂ ਤਕਨੀਕੀ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਔਸਤਨ ਅਤੇ ਸਕਿਜ਼ੋਫਰੀਨੀਆ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕਈ ਸਿਹਤ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।[10][11][ਹਵਾਲਾ ਲੋੜੀਂਦਾ]

ਆਧੁਨਿਕ ਢੰਗ[ਸੋਧੋ]

ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਿਯੰਤਰਣ, ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਜਣਨ ਤਕਨੀਕ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਯੋਜਨ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

  • ਗਰਭ ਨਿਰੋਧ
  • ਸਹਾਇਕ ਪ੍ਰਜਨਨ ਤਕਨਾਲੋਜੀ
  • ਵਿੱਤ
  • ਜਣੇਪਾ ਜਾਗਰੂਕਤਾ
  • ਮੀਡੀਆ ਮੁਹਿੰਮ
  • ਭਾਰਤ

ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਯਤਨਾਂ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਹੈ। 1965-2009 ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿਚ, ਗਰਭ-ਨਿਰੋਧ ਵਰਤੋ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਤੋ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ (1970 ਵਿਚ 13% ਵਿਆਹੁਤਾ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 2009 ਵਿਚ 48% ਸੀ) ਅਤੇ ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀ ਦਰ ਅੱਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ (1966 ਵਿਚ 5.7 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 2009 ਵਿਚ 2.6%), ਪਰ ਕੌਮੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਧਾ ਦਰ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਜੇ ਵੀ ਉਚਤਾ ਦੀ ਦਰ ਕਾਫੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਹਰ 15 ਦਿਨ ਇਸ ਦੀ ਜਨਸੰਖਿਆ ਦੇ ਲਈ 1,000,000 ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।[12][13][14]

ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ[ਸੋਧੋ]

ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ ਹਨ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ ਇਹਨਾਂ ਕਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੌਜੀਕਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ, ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਸਿਹਤ ਕਲੀਨਿਕਾਂ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਘਾਟ ਅਤੇ ਭਾਈਵਾਲਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਜਾਂ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟੇਸ਼ਨ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਪਹੁੰਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਮੂਲ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਪਣੀ ਉਪਜਾਊ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਗਰੱਭਧਾਰਣ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ।

ਯੂ.ਐੱਨ.ਐੱਫ.ਪੀ.ਏ. ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪਹੁੰਚ ਵਧਾਉਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਪ੍ਰਸੰਗਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰਥਿਕ, ਭੂਗੋਲਿਕ ਅਤੇ ਉਮਰ ਅਸਮਾਨਤਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"

ਯੂ.ਐੱਨ.ਐੱਫ.ਪੀ.ਏ. ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ, "ਗਰੀਬ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਿਯੋਜਨ ਸੇਵਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਪਹੁੰਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਗਰੁੱਪ - ਕਿਸ਼ੋਰਾਂ, ਅਣਵਿਆਹੇ ਲੋਕਾਂ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਗਰੀਬ, ਪੇਂਡੂ ਆਬਾਦੀ, ਲਿੰਗਕ ਕਰਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਐਚ.ਆਈ.ਵੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਣਚਾਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣ, ਐਚ.ਆਈ.ਵੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸਟੀਆਈ ਦੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਖਤਰੇ, ਗਰਭ ਨਿਰੋਧਕ ਢੰਗਾਂ ਦੀ ਸੀਮਿਤ ਚੋਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਲਈ ਅਣਪਛਾਤੀ ਲੋੜਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।"

ਗਰਭਪਾਤ[ਸੋਧੋ]

ਕੁੱਝ ਪੱਖੀ ਜੀਵਨ ਸਮੂਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਹਤ ਸੰਗਠਨ, ਗਰਭਪਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਆਬਾਦੀ ਫੰਡ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪਰਿਵਾਰਕ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਰਭਪਾਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਵਿਸ਼ਵ ਸਿਹਤ ਸੰਗਠਨ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ "ਪਰਿਵਾਰਕ ਨਿਯੋਜਨ / ਗਰਭ ਨਿਰਣਤਾ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਗਰਭਪਾਤ।"

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

  1. US Dept. of Health, Administration for children and families
  2. Family planning — WHO
  3. "Family planning". www.unfpa.org (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Retrieved 2018-03-06. 
  4. Bajos, Nathalie; Le Guen, Mireille; Bohet, Aline; Panjo, Henri; Moreau, Caroline (2014). "Effectiveness of Family Planning Policies: The Abortion Paradox". PLoS ONE. 9 (3): e91539. PMC 3966771Freely accessible. PMID 24670784. doi:10.1371/journal.pone.0091539. 
  5. MsMoney.com — Marriage, Kids & College — Family Planning Archived 2008-07-24 at the Wayback Machine.
  6. "Office of Family Planning". California Department of Public Health. Archived from the original on 2012-03-08. 
  7. http://effective-altruism.com/ea/66/parenthood_and_effective_altruism/
  8. http://thepsychologist.bps.org.uk/volume-22/edition-4/think-having-children-will-make-you-happy
  9. https://www.iei.liu.se/nek/730g80/artiklar/1.421852/Happywhatmakesus.pdf
  10. Nybo Andersen, Anne-Marie; Urhoj, Stine Kjaer (2017). "Is advanced paternal age a health risk for the offspring?". Fertility and Sterility. 107 (2): 312–318. PMID 28088314. doi:10.1016/j.fertnstert.2016.12.019. 
  11. https://phys.org/news/2012-02-percent-families-children-decision.htmlਫਰਮਾ:Full
  12. Rabindra Nath Pati (2003). Socio-cultural dimensions of reproductive child health. APH Publishing. p. 51. ISBN 978-81-7648-510-4. 
  13. Marian Rengel (2000), Encyclopedia of birth control, Greenwood Publishing Group, ISBN 1-57356-255-6, https://books.google.com/books?id=dx1Kz-ezUjsC, "... In 1997, 36% of married women used modern contraceptives; in 1970, only 13% of married women had ..." 
  14. India and Family Planning: An Overview, Department of Family and Community Health, World Health Organization, Archived from the original on 2009-12-21, https://web.archive.org/web/20091221114019/http://www.searo.who.int/LinkFiles/Family_Planning_Fact_Sheets_india.pdf, retrieved on 25 ਨਵੰਬਰ 2009