ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search

ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ: Female infanticide), ਨਵਜੰਮੇ ਮਾਦਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਕੇ ਮਾਰਨਾ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨਸੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗਰਭਪਾਤ ਦੀ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਮੁੱਦੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ, ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਅਤੇ ਚੀਨ ਵਰਗੇ ਕਈ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿਚ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਇਹ ਤਰਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਇਸ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ ਸਮਾਜਾਂ ਵਿੱਚ "ਨੀਵੀਂ ਸਥਿਤੀ" ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਪੱਖਪਾਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

1978 ਵਿਚ, ਮਾਨਵ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਲੈਲਾ ਵਿਲੀਅਮਸਨ ਨੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਖੇਪ ਕੀਤਾ ਕੇ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਕਬੀਲੇ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ, ਜਾਂ "ਸਭਿਅਕ" ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿਚ ਬਾਲ-ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸਮੂਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਚ ਵਿਕਸਤ ਸਮਾਜਾਂ ਲਈ ਇਸ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਪਵਾਦ ਹੋਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਆਮ ਗੱਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ, ਉੱਤਰੀ ਅਲਾਸਕਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਰਬਰਾ ਮਿਲਰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵਿਚ "ਲਗਭਗ ਵਿਆਪਕ" ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਆਮ ਹੈ, ਫਿਰ ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਫਿਰ 1871 ਵਿਚ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਸਿਲੈਕਸ਼ਨ ਵਿਚ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਚੋਣ ਵਿਚ, ਚਾਰਲਸ ਡਾਰਵਿਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਆਮ ਸੀ।

1990 ਵਿਚ, ਨਿਊਯਾਰਕ ਰਿਵਿਊ ਬੁੱਕਸ ਵਿਚ ਲਿਖਦੇ ਹੋਏ ਅਮਰਿਤਾ ਸੇਨ ਨੇ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਕਿ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ 100 ਮਿਲੀਅਨ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ "ਲਾਪਤਾ" ਔਰਤਾਂ "ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਅਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਅਣਗਹਿਲੀ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਕਹਾਣੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਸੇਨ ਦੇ ਲਿੰਗ ਪੱਖਪਾਤ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਲਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹੈਪੇਟਾਈਟਸ ਬੀ ਇਸ ਕੁਦਰਤੀ ਲਿੰਗ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਅੰਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਲਿੰਗ ਨਿਰਧਾਰਣ ਗਰਭਪਾਤ, ਭਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਰਕੇ ਹੈ।

ਅਰਬ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ, ਇਸਲਾਮਿਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਸਥਾਪਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਵਿਆਪਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ "ਸੰਪਤੀ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਮਾਵਾਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਸਲਾਮੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਭਾਰਤ[ਸੋਧੋ]

ਭਾਰਤ ਦੇ ਬਾਲ ਲਿੰਗ ਅਨੁਪਾਤ ਦਾ ਨਕਸ਼ਾ, 2011

ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਦਹੇਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਇਕ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਸਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਭਾਰਤੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਚ ਗਈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸੂਬਾ ਨੇ ਦਹੇਜ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਸਥਾਈ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਂਡੂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਗਰਭਪਾਤ ਨੂੰ ਅਨੁਚਿਤ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਮਾਜਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵੱਖਰਾ-ਵੱਖਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

1789 ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕਲੋਨੀਅਲ ਰਾਜ ਸਮੇਂ ਬਰਤਾਨੀਆ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਮਿਆਦ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਤਾਇਨਾਤ ਇਕ ਮੈਜਿਸਟਰੇਟ ਦੀ ਇਕ ਚਿੱਠੀ ਵਿਚ ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮੂਨਪੂਰੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਕੋਈ ਧੀ ਨਹੀਂ ਪਾਲੀ ਗਈ ਸੀ। 1845 ਵਿਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੇ ਇਕ ਧੀ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਕੁਲੈਕਟਰ ਨਾਮਨਵਿਨ ਨੇ ਦਖ਼ਲ ਦਿੱਤਾ। ਸਕਾਲਰਸ਼ਿਪ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਉਪਨਿਵੇਸ਼ੀ ਦੌਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਦਾ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ ਇਸ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਇਹ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਸੰਨ 1870 ਵਿੱਚ, ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਹਕੂਮਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਤਫ਼ਤੀਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਐਕਟ, 1870 ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਾਰਕੁੰਨ ਡੋਨਾ ਫਰਨਾਂਡਿਸ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਝ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਭਾਰਤੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੰਨੀ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ", ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ "ਔਰਤ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ" ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਹੇਠੋ ਗੁਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਮਾਦਾ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਘਾਤਕ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੈ ਕਿ 1 ਤੋਂ 5 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ 2012 ਦੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਵਿਚ ਲੜਕੇ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 75 ਫੀਸਦੀ ਜਿਆਦਾ ਮੌਤਾਂ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ। ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਸਮੂਹ CRY ਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਲਾਨਾ 12 ਮਿਲੀਅਨ ਔਰਤਾਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਮਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਰਤੀ ਰਾਜ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸ਼ਾਸਨਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇਰ ਅਤੇ ਟੋਦਾਸ ਵਿੱਚ ਮਾਦਾ ਬੱਚੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਜੂਨ 1986 ਵਿੱਚ ਇੰਡੀਆ ਟੂਡੇ ਨੇ ਇਕ ਕਵਰ ਸਟੋਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰਿਪੋਰਟ ਛਾਪੀ ਸੀ ਕਿ ਦੱਖਣੀ ਤਾਮਿਲਨਾਡੂ ਵਿੱਚ ਯੂਸਿਲਮਪਾਟੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਮਾਦਾ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜਾਤੀ ਕਲਾਰਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ।[1]

ਪਾਕਿਸਤਾਨ[ਸੋਧੋ]

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਮਾਦਾ ਬੱਚੀਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਦਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ 'ਤੇ ਵਿੱਤੀ ਬੋਝ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੱਚੀ ਦੇ ਵਿਆਹਯੋਗ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਜ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਔਸਤਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਕੌਮ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਦਬਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਮੂਲ ਸਮਾਜ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਤਰਜੀਹੀ ਇਲਾਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਲੜਕੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲੜ੍ਹਕਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।[2][3]

ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ[ਸੋਧੋ]

ਜਿਨਾਵਾ ਸੈਂਟਰ ਫਾਰ ਡੈਮੋਕਰੇਟਿਕ ਕੰਟਰੋਲ ਆੱਫ ਆਰਮਡ ਫੋਰਸਿਜ਼ (ਡੀ.ਸੀ.ਏ.ਐਫ.) ਨੇ ਆਪਣੀ 2005 ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿਚ ਇਕ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਾਰੀ (ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ) ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ "ਗੁਪਤ ਨਸਲਕੁਸ਼ੀ" ਵਜੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਗਿਰਾਵਟ ਆਈ। ਡੀ.ਸੀ.ਏ.ਐਫ. ਅਨੁਸਾਰ ਲਿੰਗੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਲਈ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਨਸੰਖਿਅਕ ਘਾਟ ਵੀਂਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ 191 ਮਿਲੀਅਨ ਦੇ ਅੰਦਾਜੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। 2012 ਵਿੱਚ, ਡੌਕੁਮੈਂਟਰੀ ਇਟ੍ਸ ਗਰਲ: ਦ ਥ੍ਰੀ ਡੈੱਡਲੀਏਸਟ ਵਰਡਜ਼ ਇਨ ਦ ਵਰਲਡ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਕ ਇੰਟਰਵਿਊ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਠ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

  1. Elisabeth Bumiller May You Be the Mother of a Hundred Sons 0307803430 - 2011 "That assumption was shattered in June 1986, when India Today published an explosive cover story, "Born to Die," which estimated that six thousand female babies had been poisoned to death during the preceding decade in the district ..."
  2. Sathar, Zeba; Crook, Nigel; Callum, Christine; Kazi, Shahnaz (1988). "Women's Status and Fertility Change in Pakistan". Population and Development Review. 14 (3): 415–432. JSTOR 1972196. doi:10.2307/1972196. 
  3. "Pakistan: Gender Discrimination - a Stark Reality". www.asafeworldforwomen.org (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Retrieved 2018-02-12.