ਇੰਡੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਖੜਗਪੁਰ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search

ਇੰਡੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਖੜਗਪੁਰ (ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ: Indian Institute of Technology Kharagpur; ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ: ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਖੜਗਪੁਰ) ਇਕ ਜਨਤਕ ਸੰਸਥਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ ਦੁਆਰਾ 1951 ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸੰਸਥਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੇ ਇਕ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। 2019 ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ਆਫ਼ ਐਮੀਨੈਂਸ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।[1]

ਸੰਸਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1947 ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਸੰਸਥਾ ਦੀਆਂ ਅਕਾਦਮਿਕ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧਨ, ਕਾਨੂੰਨ, ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ, ਮਨੁੱਖਤਾ, ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਿੰਨ ਹਨ। ਆਈਆਈਟੀ ਖੜਗਪੁਰ ਦਾ ਕੈਂਪਸ 8.5 ਵਰਗ ਕਿਲੋਮੀਟਰ (2,100 ਏਕੜ) ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ 22,000 ਵਸਨੀਕ ਹਨ। ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਖੜਗਪੁਰ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੈਰ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕੇਜੀਪੀਅਨ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਕਾਦਮਿਕ ਇਕਾਈਆਂ[ਸੋਧੋ]

ਵਿਭਾਗ
  • ਏਅਰਸਪੇਸ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਅਰਕੀਟੈਕਚਰ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ
  • ਬਾਇਓਟੈਕਨਾਲੋਜੀ
  • ਕੈਮੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਰਸਾਇਣ
  • ਸਿਵਲ ਇੰਜੀਨਿਅਰੀ
  • ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕਲ ਇੰਜਿਨੀਰਿੰਗ
  • ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕਸ ਅਤੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨ
  • ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਗਿਆਨ
  • ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਗਣਿਤ
  • ਜੰਤਰਿਕ ਇੰਜੀਨਿਅਰੀ
  • ਧਾਤੂ ਅਤੇ ਮਟੀਰੀਅਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਮਾਈਨਿੰਗ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਓਸ਼ੀਅਨ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਅਤੇ ਨੇਵਲ ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ
  • ਭੌਤਿਕੀ
ਸੈਂਟਰ
  • ਰਬੜ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ
  • ਸਟੀਲ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਕੇਂਦਰ
  • ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਕ੍ਰਾਇਓਜੈਨਿਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ
  • ਪਦਾਰਥ ਵਿਗਿਆਨ
  • ਸਮੁੰਦਰ, ਨਦੀਆਂ, ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਅਤੇ ਭੂਮੀ ਵਿਗਿਆਨ
  • ਪੇਂਡੂ ਵਿਕਾਸ ਕੇਂਦਰ
  • ਉੱਨਤ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਵਿਕਾਸ ਕੇਂਦਰ
  • ਵਿਦਿਅਕ ਟੈਕਨਾਲੋਜੀ ਲਈ ਕੇਂਦਰ
  • ਰੇਖੀ ਸੈਂਟਰ ਫਾਰ ਸਾਇੰਸ ਆਫ਼ ਹੈਪਨਿਸ[2]
  • ਡੀਸਾਰਕਰ ਸੈਂਟਰ ਐਕਸੀਲੈਂਸ ਇਨ ਪੈਟਰੋਲੀਅਮ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ[3]
  • ਏਆਈ ਸੈਂਟਰ ਆਫ ਐਕਸੀਲੈਂਸ
ਸਕੂਲ
  • ਮੈਡੀਕਲ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਦਾ ਸਕੂਲ
  • ਜੀ.ਐੱਸ. ਸਾਨਿਆਲ ਸਕੂਲ ਆਫ ਟੈਲੀਕਮਿਊਨੀਕੇਸ਼ਨਜ਼
  • ਰਾਜੇਂਦਰ ਮਿਸ਼ਰਾ ਸਕੂਲ ਆਫ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਉਦਮ
  • ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੌਧਿਕ ਜਾਇਦਾਦ ਕਾਨੂੰਨ
  • ਰਣਬੀਰ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰ ਗੁਪਤਾ ਸਕੂਲ ਆਫ ਇਨਫਰਾਸਟਰੱਕਚਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਐਂਡ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ
  • ਮੈਡੀਕਲ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ
  • ਜਲ ਸਰੋਤ ਸਕੂਲ
  • ਵਿਨੋਦ ਗੁਪਤਾ ਸਕੂਲ ਆਫ਼ ਮੈਨੇਜਮੈਂਟ

ਦਰਜਾਬੰਦੀ[ਸੋਧੋ]

ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ, ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਖੜਗਪੁਰ ਨੂੰ 2020 ਦੀਆਂ ਕਿਊ ਐੱਸ ਵਰਲਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਰੈਂਕਿੰਗਜ਼ ਵਿੱਚ 281, ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ 53 ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਕਸ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ 23 ਵਾਂ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। 2020 ਦੀਆਂ ਟਾਈਮਜ਼ ਹਾਇਰ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਵਰਲਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਰੈਂਕਿੰਗਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ 401–500 ਵਾਂ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਭਰ ਰਹੀ ਇਕਨਾਮਿਕਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਰੈਂਕਿੰਗਜ਼ ਵਿੱਚ 55 ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿਚ 76ਵਾਂ ਦਰਜਾ ਮਿਲਿਆ।

ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰ[ਸੋਧੋ]

ਨਿਵਾਸ ਦੇ ਹਾਲ[ਸੋਧੋ]

ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਖੜਗਪੁਰ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਖੋਜ ਵਿਦਵਾਨਾਂ, ਫੈਕਲਟੀ ਮੈਂਬਰਾਂ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਟਾਫ ਨੂੰ ਕੈਂਪਸ ਵਿਖੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਸਹੂਲਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।[4][5] ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਈਆਈਟੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਹੋਸਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।[6] ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਕਮਰੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਲਈ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਚਾਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਮਰੇ ਇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਫ਼ੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ, ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਸੀਟਰ ਵਾਲਾ ਕਮਰਾ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਲਾਲ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹਾਲ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਮਰੇ ਅਤੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਹਾਲ ਦੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹਾਲਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਬਲਾਕ ਵਿਚ ਇਕ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਆਈ.ਆਈ.ਟੀ. ਖੜਗਪੁਰ ਦੇ ਹਾਲ ਹਨ:

  • ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ ਮੁਖਰਜੀ ਹਾਲ
  • ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਲ
  • ਬਿਧਾਨ ਚੰਦਰ ਰਾਏ ਹਾਲ
  • ਬੀ ਆਰ ਅੰਬੇਦਕਰ ਹਾਲ
  • ਗੋਖਲੇ ਹਾਲ
  • ਹੋਮੀ ਜਹਾਂਗੀਰ ਭਾਭਾ ਹਾਲ
  • ਜੇ ਸੀ ਬੋਸ ਹਾਲ
  • ਲਾਲਾ ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਹਾਲ
  • ਲਾਲ ਬਹਾਦੁਰ ਸ਼ਸ਼ਤਰੀ ਹਾਲ
  • ਮਦਨ ਮੋਹਨ ਮਾਲਵੀਆ ਹਾਲ
  • ਮੇਘਨਾਦ ਸਾਹਾ ਹਾਲ
  • ਮਦਰ ਟੇਰੇਸਾ ਹਾਲ
  • ਨਹਿਰੂ ਹਾਲ
  • ਪਟੇਲ ਹਾਲ
  • ਰਾਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ ਹਾਲ
  • ਰਾਜੇਂਦਰ ਪ੍ਰਸਾਦ ਹਾਲ
  • ਰਾਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀਬਾਈ ਹਾਲ
  • ਸਰੋਜਨੀ ਨਾਇਡੂ / ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਹਾਲ
  • ਭੈਣ ਨਿਵੇਦਿਤਾ ਹਾਲ
  • ਵਿਕਰਮ ਸਾਰਾਭਾਈ ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਕੰਪਲੈਕਸ
  • ਵਿਦਿਆਸਾਗਰ ਹਾਲ
  • ਜ਼ਾਕਿਰ ਹੁਸੈਨ ਹਾਲ

ਅੰਡਰਗਰੈਜੂਏਟ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਨੈਸ਼ਨਲ ਕੈਡੇਟ ਕੋਰ (ਐਨਸੀਸੀ), ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਰਵਿਸ ਸਕੀਮ (ਐਨਐਸਐਸ) ਅਤੇ ਨੈਸ਼ਨਲ ਸਪੋਰਟਸ ਆਰਗੇਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ (ਐਨਐਸਓ) ਵਿਚਕਾਰ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।[7] ਆਈਆਈਟੀ ਖੜਗਪੁਰ ਕੋਲ ਕ੍ਰਿਕਟ, ਫੁਟਬਾਲ, ਹਾਕੀ, ਵਾਲੀਬਾਲ ਲਈ ਇੱਕ ਕੋਰਟ, ਲਾਅਨ ਟੈਨਿਸ ਲਈ ਦੋ, ਚਾਰ ਇਨਡੋਰ ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਕੋਰਟ, ਅਥਲੈਟਿਕਸ ਲਈ ਟਰੈਕ ਲਈ ਸਾਂਝੇ ਖੇਡ ਮੈਦਾਨ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਲਘਰ ਦੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਲਈ ਤੈਰਾਕੀ ਪੂਲ। ਬਹੁਤੇ ਹੋਸਟਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਮੈਦਾਨ ਹਨ। ਸੰਸਥਾ ਸ਼ੌਰਿਆ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਲਾਨਾ ਅੰਤਰ-ਕਾਲਜੀਏਟ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਅਕਤੂਬਰ ਮਹੀਨੇ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ 2012 ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।[8]

ਅਲੂਮਨੀ[ਸੋਧੋ]

ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ[ਸੋਧੋ]

  • ਸ੍ਰੀਕੁਮਾਰ ਬੈਨਰਜੀ, ਭਾਭਾ ਪਰਮਾਣੂ ਖੋਜ ਕੇਂਦਰ (ਬੀ.ਏ.ਆਰ.ਸੀ.) ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਡਾਇਰੈਕਟਰ
  • ਮਨੀ ਲਾਲ ਭੂਮਿਕ, ਭਾਰਤੀ ਮੂਲ ਦੇ ਅਮਰੀਕੀ ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ
  • ਸੋਮੇਨ ਚੱਕਰਵਰਤੀ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ, ਕੰਪਿ Computerਟਰ ਸਾਇੰਸ ਵਿਭਾਗ ਅਤੇ ਇੰਜੀ., ਆਈਆਈਟੀ ਬੰਬੇ
  • ਪਾਰਥ ਪ੍ਰਤਿਮ ਚੱਕਰਵਰਤੀ, ਸਾਬਕਾ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਆਈਆਈਟੀ ਖੜਗਪੁਰ।
  • ਮਿਹਰ ਕਾਂਤੀ ਚੌਧਰੀ, ਤੇਜਪੁਰ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਵਾਈਸ ਚਾਂਸਲਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦੇ ਜੇਤੂ[9]
  • ਸੁਭਾਸੀਸ ਚੌਧਰੀ, ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਆਈਆਈਟੀ ਬੰਬੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦੇ ਜੇਤੂ.
  • ਰੋਨੋ ਦੱਤਾ, ਸੀ.ਈ.ਓ. ਇੰਡੀਗੋ ਏਅਰਲਾਇੰਸ[10] ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਏਅਰਲਾਇੰਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੀ.ਈ.ਓ.
  • ਵਿਨੋਦ ਗੁਪਤਾ, ਇਨਫੋਗ੍ਰੂਪ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਅਤੇ ਸਾਬਕਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਅਤੇ ਸੀ.ਈ.ਓ.
  • ਅਜੀਤ ਜੈਨ, ਬਰਕਸ਼ਾਇਰ ਹੈਥਵੇ ਦੇ ਵੀ.ਸੀ.
  • ਰਾਜ ਕਮਲ ਝਾਅ, ਚੀਫ ਐਡੀਟਰ - ਦਿ ਇੰਡੀਅਨ ਐਕਸਪ੍ਰੈਸ, ਅਤੇ ਲੇਖਕ
  • ਅਰਵਿੰਦ ਕੇਜਰੀਵਾਲ, ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ
  • ਕੰਪਿਊਟਰ ਸਾਇੰਟਿਸਟ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਭਾਰਤੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਸੇਵਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਸ਼ੋਕ ਖੇਮਕਾ
  • ਪ੍ਰਦੀਪ ਕੇ. ਖੋਸਲਾ , ਸੈਨ ਡਿਏਗੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ 8 ਵੇਂ ਚਾਂਸਲਰ
  • ਐਸ ਰਾਓ ਕੋਸਾਰਾਜੂ, ਨੇ ਕੋਸਾਰਾਜੂ ਦਾ ਐਲਗੋਰਿਦਮ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਹੜਾ ਇਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਿੱਸੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈ
  • ਅਰੂਪ ਕੁਮਾਰ ਰਾਏਚੌਧੁਰੀ, ਕੰਨਡੇਨਡ ਮੈਟਰ ਫਿਜ਼ੀਕਲਿਸਟ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦੇ ਜੇਤੂ[11]
  • ਅਰੁਣਾਭ ਕੁਮਾਰ, ਸੀਈਓ ਅਤੇ ਦਿ ਵਾਇਰਲ ਫੀਵਰ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ
  • ਜਿਤੇਂਦਰ ਕੁਮਾਰ, ਦਿ ਵਾਇਰਲ ਫੀਵਰ ਦੇ ਸਹਿ ਸੰਸਥਾਪਕ
  • ਨਰਿੰਦਰ ਕੁਮਾਰ, ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਪਦਮ ਸ਼੍ਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ
  • ਅਰਜੁਨ ਮਲਹੋਤਰਾ, ਐਚਸੀਐਲ ਟੈਕਨੋਲੋਜੀ ਦੇ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ
  • ਕੁਮਰੇਂਦਰ ਮਲਿਕ, ਭੂ-ਭੌਤਿਕ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦੇ ਜੇਤੂ
  • ਸੰਕਰ ਕੁਮਾਰ ਨਾਥ, ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦਾ ਪੁਰਸਕਾਰ[12]
  • ਜਨਾਰਦਨ ਗਾਨਪਤਰਾਓ ਨੇਗੀ, ਸਿਧਾਂਤਕ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਪੁਰਸਕਾਰ
  • ਸੁੰਦਰ ਪਿਚਾਈ, ਗੂਗਲ ਦੇ ਸੀਈਓ
  • ਸੁਰੇਂਦਰ ਪ੍ਰਸਾਦ, ਸੰਚਾਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਪੁਰਸਕਾਰ[13]
  • ਜੈਕੁਮਾਰ ਰਾਧਾਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ, ਸਾਬਕਾ ਡੀਨ, ਟੀਆਈਐਫਆਰ ਬੰਬੇ. ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਐਵਾਰਡੀ
  • ਕੇ. ਰਾਧਾਕ੍ਰਿਸ਼ਨਨ, ਚੇਅਰਮੈਨ, ਇਸਰੋ, ਭਾਰਤ (2009–2014)
  • ਬਿਸਵਾ ਕਲਿਆਣ ਰਥ, ਸਟੈਂਡ-ਅਪ ਕਾਮੇਡੀਅਨ
  • ਬਸੰਤ ਕੁਮਾਰ ਸਾਹੂ, ਗਣਿਤ ਦੇ ਭੂ-ਵਿਗਿਆਨੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਵਰੂਪ ਭਟਨਾਗਰ ਦੇ ਵਿਜੇਤਾ[14]
  • ਅਰੁਣ ਸਰੀਨ, ਵੋਡਾਫੋਨ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੀਈਓ
  • ਬਿਸ਼ਪਪਤੀ ਸਰਕਾਰ, ਦਿ ਵਾਇਰਲ ਬੁਖਾਰ ਦੀ ਸਹਿ-ਸੰਸਥਾਪਕ
  • ਕਿਰਨ ਸੇਠ, ਸਪਿਕ ਮੈਕਯੈ ਦੀ ਸੰਸਥਾਪਕ
  • ਡੁਵੂਰੀ ਸੁਬਾਰਾਓ, ਭਾਰਤੀ ਰਿਜ਼ਰਵ ਬੈਂਕ ਦੇ 22 ਵੇਂ ਗਵਰਨਰ
  • ਸਾਬੂ ਥਾਮਸ, ਵੀ ਸੀ ਮਹਾਤਮਾ ਗਾਂਧੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਕੇਰਲ

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

  1. "IIT-Khargapur, IIT-Madras, BHU get Institution of Eminence (IoE) status". LiveMint (in ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). 5 September 2019. Retrieved 15 October 2019. 
  2. "Rekhi Centre of Excellence for the Science of Happiness". Retrieved 2 February 2019. 
  3. "Alumna Ruma Acharya-Deysarkar pledges $1 million for IIT Kharagpur". 15 December 2013. Retrieved 2 February 2019. 
  4. "Swanky makeover for IIT-Kharagpur hostel rooms". 
  5. "Faculty Openings". Indian Institute of Technology, Kharagpur. Retrieved 22 July 2006. 
  6. HMC, IIT Kharagpur, Chairman (2005). Information Brochure. India: Hall Management Centre. p. 5. 
  7. Chattopadhyay, Suhrid Sankar (27 April 2002). "In pursuit of excellence". Volume 19 – Issue 9. Frontline. Retrieved 28 August 2006. 
  8. HMC, IIT Kharagpur, Chairman (2005). Information Brochure. India: Hall Management Centre. p. 19. 
  9. "Indian fellow-Mihir Kanti Chaudhuri". Indian National Science Academy. 2016. Retrieved 22 October 2017. 
  10. "IndiGo Leadership Team - Know more of IndiGo Leaders | IndiGo". www.goindigo.in. 
  11. "INSA :: Indian Fellow Detail – Professor AK Raychaudhuri". India National Science Academy. Retrieved 21 October 2017. 
  12. "Faculty profile-Sankar Kumar Nath" (PDF). IIT Kharagpur. 2016. Retrieved 22 October 2017. 
  13. "Faculty profile-Surendra Prasad". IIT Delhi. 2017. Retrieved 22 October 2017. 
  14. Basanta Kumar Sahu-About the author. Amazon. 2016. ISBN 978-8178000794.