ਤੁੰਗਨਾਥ

ਵਿਕੀਪੀਡੀਆ, ਇੱਕ ਅਜ਼ਾਦ ਗਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੋਂ
ਤੁੰਗਨਾਥ
ਤੁੰਗਨਾਥ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼
ਤੁੰਗਨਾਥ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼
ਤੁੰਗਨਾਥ is located in Earth
ਤੁੰਗਨਾਥ
ਤੁੰਗਨਾਥ (Earth)
ਭੂਗੋਲ
ਧੁਰੇ30°29′22″N 79°12′55″E / 30.48944°N 79.21528°E / 30.48944; 79.21528ਗੁਣਕ: 30°29′22″N 79°12′55″E / 30.48944°N 79.21528°E / 30.48944; 79.21528
ਦੇਸ਼ਭਾਰਤ
ਰਾਜਉਤਰਾਖੰਡ
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾRudraprayag
ਉਚਾਈ3,680 ਮੀ (12,073 ਫ਼ੁੱਟ)
ਸਭਿਆਚਾਰ
ਅਸਥਾਨShiva
ਖ਼ਾਸ ਤਿਉਹਾਰMaha Shivaratri
ਆਰਕੀਟੈਕਚਰ
ਭਿਨ ਸ਼ੈਲੀNorth-Indian Himalayan architecture
ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ਼ਨ
ਬਣਾਇਆUnknown
ਸਿਰਜਣਹਾਰPandavas (according to legend)
ਵੈੱਬਸਾਈਟhttps://uttarakhandtourism.gov.in/destination/chopta

ਤੁੰਗਨਾਥ ( ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ : ਤੁੰਗਨਾਥ) ( IAST :tuņgnāth) ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ[1] ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉੱਤਰਾਖੰਡ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰੁਦਰਪ੍ਰਯਾਗ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਪੰਜ ਪੰਚ ਕੇਦਾਰ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਤੁੰਗਨਾਥ (ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ: ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ) ਪਹਾੜ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਅਤੇ ਅਲਕਨੰਦਾ ਨਦੀ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ 3,690 ਮੀ (12,106 ਫ਼ੁੱਟ) ਦੀ ਉਚਾਈ 'ਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਸ਼ੀਲਾ ਦੀ ਸਿਖਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਸਥਿਤ ਹੈ।[2] ਇਹ ਪੰਚ ਕੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਦੇ ਨਾਇਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਕਥਾ ਹੈ।[3][4]

ਦੰਤਕਥਾ[ਸੋਧੋ]

ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੋਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਿਵ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੈਲਪੁਤਰੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ 'ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ'।[5] ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਖੇਤਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪੰਚ ਕੇਦਾਰ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋਕ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।

ਪੰਚ ਕੇਦਾਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਲੋਕ ਕਥਾ ਹਿੰਦੂ ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੇ ਨਾਇਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹੈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਕਾਵਿ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ - ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ (ਗੋਤ੍ਰ ਹਤਿਆ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਹੱਤਿਆ ( ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ - ਪੁਜਾਰੀ ਵਰਗ) ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਰਾਣਸੀ (ਕਾਸ਼ੀ) ਗਏ, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਮੰਦਰ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਸ਼ਿਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬੇਈਮਾਨੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਅਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ( ਨੰਦੀ ) ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੜਵਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਿਆ।

ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਮ, ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜਾ, ਫਿਰ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਖਲੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਉਸਨੇ ਗੁਪਤਕਾਸ਼ੀ ("ਛੁਪੀ ਹੋਈ ਕਾਸ਼ੀ" - ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੁਕਣ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਨਾਮ) ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਬਲਦ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਬਲਦ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪੂਛ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਬਲਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਸ਼ਿਵ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਵਿੱਚ ਕੁੱਬੇ ਉੱਠਣ ਨਾਲ, ਤੁੰਗਨਾਥ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਰੁਦਰਨਾਥ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ, ਮੱਧਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਨਾਭੀ (ਨਾਭੀ) ਅਤੇ ਪੇਟ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਅਤੇ ਵਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ। ਕਲਪੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।[6] [7] [8]

ਭੂਗੋਲ[ਸੋਧੋ]

ਤੁੰਗਨਾਥ ਤੋਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼

ਤੁੰਗਨਾਥ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ( ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ) ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਲਕਨੰਦਾ ਨਦੀ ( ਬਦਰੀਨਾਥ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠਣ) ਤੋਂ ਵੰਡਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਸਿਖਰ 'ਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਰਿਜ 'ਤੇ ਤੁੰਗਨਾਥ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤਿੰਨ ਝਰਨਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ਕਾਮਿਨੀ ਨਦੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਲਗਭਗ 2 kਮੀ (1.2 ਮੀਲ) ਸਥਿਤ ਹੈ ਚੰਦਰਸ਼ੀਲਾ ਚੋਟੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ( 3,690 ਮੀ (12,106 ਫ਼ੁੱਟ) )। ਚੋਪਟਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸੜਕ ਇਸ ਪਹਾੜੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਚੋਪਟਾ ਤੋਂ ਮੰਦਰ ਤੱਕ ਟ੍ਰੈਕਿੰਗ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਲਗਾਮ ਵਾਲਾ ਰਸਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਗਭਗ 5 kਮੀ (3.1 ਮੀਲ) ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ। । ਚੰਦਰਸ਼ੀਲਾ ਸਿਖਰ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਨੰਦਾ ਦੇਵੀ, ਪੰਚ ਚੂਲੀ, ਬਾਂਦਰਪੂੰਛ, ਕੇਦਾਰਨਾਥ, ਚੌਖੰਬਾ ਅਤੇ ਨੀਲਕੰਠ ਦੀਆਂ ਬਰਫ਼ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਘਾਟੀ ਸਮੇਤ ਹਿਮਾਲੀਅਨ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਚੋਪਟਾ ਅਤੇ ਤੁੰਗਾਨਾਥ ਮੰਦਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਰ੍ਹੋਡੋਡੇਂਡਰਨ ਕੋਪੀਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਐਲਪਾਈਨ ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਖੇਤ ਵੀ ਹਨ। rhododendrons, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਚ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਮਨ ਤੋਂ ਗੁਲਾਬੀ ਤੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੜ੍ਹਵਾਲ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਚ-ਉੱਚਾਈ ਬੋਟੈਨੀਕਲ ਸਟੇਸ਼ਨ ਇੱਥੇ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਦੇ ਸਿਖਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀ ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਲੜੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ, ਦੁਗਾਲੀਬਿੱਟਾ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਰੈਸਟ ਹਾਊਸ ਹੈ। ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਵਾਈਲਡ ਲਾਈਫ ਸੈੰਕਚੂਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਦਾਰਨਾਥ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਨ ਸੈੰਕਚੂਰੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 1972 ਵਿੱਚ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਕੋਲ ਚੋਪਟਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖਾਰਚੁਲਾ ਖੜਕ ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਕਸਤੂਰੀ ਹਿਰਨ ਪ੍ਰਜਨਨ ਕੇਂਦਰ ਵੀ ਹੈ।[9][10][11][12]  

ਹਵਾਲੇ[ਸੋਧੋ]

  1. Ayandrali Dutta (2018-02-05). "Tungnath: The Highest Shiva Temple". Magazine | RoundGlass (ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ). Archived from the original on 2019-11-10. Retrieved 2019-12-14. 
  2. "HT". 
  3. "Chopta, Tungnath and Chandrashila". euttaranchal. Retrieved 2009-07-11. 
  4. Rajmani Tigunai (2002). At the Eleventh Hour. Shrine of Tungnath. Himalayan Institute Press. pp. 93–94. ISBN 9780893892128. Retrieved 2009-07-15. 
  5. "Chopta, Tungnath and Chandrashila". euttaranchal. Retrieved 2009-07-11. "Chopta, Tungnath and Chandrashila". euttaranchal. Retrieved 11 July 2009.
  6. Harshwanti Bisht (1994). Tourism in Garhwal Himalaya. Panch Kedar. Indus Publishing. pp. 84–86. ISBN 9788173870064. Retrieved 2009-07-05. 
  7. "Panch Kedar Yatra". Archived from the original on 24 May 2011. Retrieved 2009-07-05. 
  8. Kapoor. A. K.; Satwanti Kapoor (1994). Ecology and man in the Himalayas. M.D. Publications Pvt. Ltd. p. 250. ISBN 9788185880167. 
  9. Roma Bradnock (2000). Indian Himalaya handbook. The Panch Kedars. Footprint Travel Guides. pp. 114–115. ISBN 9781900949798. 
  10. Vishwambhar Prasad Sati; Kamlesh Kumar (2004). Uttaranchal: Dilemma Of Plenties And Scarcities. Kedarnath. Mittal Publications. pp. 202–204. ISBN 9788170998983. Retrieved 2009-07-15. 
  11. "Panch Kedar-Tungnath". Retrieved 2008-10-17. 
  12. Bill Aitken (2003). Footloose in the Himalaya. Chapter 15:The best little Trek. Orient Blackswan. pp. 134–137. ISBN 9788178240527.